Tuz Yüklü Eşek

Bir gün Nasreddin Hoca eşeğine iki çuval tuz yükleyip pazara götürüyormuş. Yolun üstünde küçük bir dere varmış. Eşek dereye gelince yorgunluktan suyun içine çökmüş. Hoca ne kadar çekiştirdiyse de eşek kalkmamış. Bir süre sonra eşek kendiliğinden kalkmış. Hoca bakmış ki çuvallar bomboş, hafif hafif. Tuzun hepsi suda erimiş gitmiş!

Hoca'nın canı çok sıkılmış ama eşek çok keyiflenmiş. Hafiflemiş sırtıyla neşe içinde pazara kadar koşmuş.

Bir hafta sonra Hoca yine eşeğine tuz yüklemiş. Eşek dereye gelince yine suya yatmış, tuz yine erimiş. Eşek yine hafiflemiş. Hoca anlamış ki eşek bu işin kurnazlığını öğrenmiş. "Dur sen, ben sana bir ders vereyim," demiş.

Bir sonraki hafta Hoca eşeğe tuz yerine iki büyük çuval yün yüklemiş. Eşek dereye gelince yine keyifle suya yatmış, "Şimdi yine hafifleyeceğim," diye düşünmüş. Ama yün tuz gibi erimez; tam tersine suyu emer! Eşek kalkmaya çalıştığında sırtındaki yük iki kat ağırlaşmış. Eşek inleyerek, sendeleyerek kalkmış.

Hoca eşeğinin başını okşamış: "Eşeğim, her derede aynı kurnazlık işe yaramaz. Bir kere kurtardığın yük, bir dahaki sefere sana iki kat ağır gelebilir."

Ama Hoca yine de eşeğine acımış. Yünü dere kenarında güneşe sermiş, eşeği de bir ağacın gölgesine bağlamış. Yün kuruyana kadar ikisi de dinlenmiş. Sonra kuru yünü yeniden yüklemiş ve birlikte pazara gitmişler.

Bu fıkra bize şunu söyler: İşten kaçmak için kurnazlık yapan, sonunda kendi yükünü ağırlaştırır. Bir de şunu: Bir hatadan ders vermek ile cezalandırmak aynı şey değildir; Hoca eşeğine ders vermiş ama ona yine merhamet etmiş.