Merdiven Satıyorum

Bir yaz günü Nasreddin Hoca bir bahçenin önünden geçerken duvarın üstünden sarkan olgun, mor erikleri görmüş. Erikler öyle güzelmiş ki Hoca dayanamamış. Eve gidip merdivenini getirmiş, merdiveni duvara dayamış, yukarı çıkmış, merdiveni de duvarın öbür tarafına, bahçenin içine indirmiş.

Tam erik ağacına uzanacakken bahçenin sahibi elinde çapasıyla çıkagelmiş: "Hey! Kimsin sen? Benim bahçemde ne arıyorsun?"

Hoca hiç istifini bozmamış: "Ben mi? Merdiven satıyorum."

Bahçe sahibi şaşırmış: "Merdiven mi satıyorsun? Burada mı? Benim bahçemde merdiven satılır mı?"

Hoca omuz silkmiş: "Ne var ki? Merdiven her yerde satılır. Bahçede de, çarşıda da, duvarın üstünde de."

Bahçe sahibi bu cevaba öyle gülmüş ki elindeki çapayı yere düşürmüş. Gülmesi geçince Hoca'ya demiş ki: "Hocam, merdiveni almam ama sana bir sepet erik veririm. Yeter ki bir dahaki sefere kapıdan gir, kapıyı çal."

Hoca utana sıkıla merdiveninden inmiş. Bahçe sahibi ona dolu bir sepet erik vermiş. Hoca sepeti alırken, "Komşu, bu erikler duvarın öbür tarafından daha tatlı görünüyordu ama senin elinden alınca çok daha tatlı oldu," demiş.

O günden sonra Hoca o bahçenin önünden geçerken her seferinde kapıyı çalmış, bahçe sahibiyle birlikte erik ağacının gölgesinde oturup sohbet etmişler.

Bu fıkra bize şunu söyler: Başkasının malına izinsiz el uzatmamak gerekir. İstemek ayıp değildir; kapıyı çalıp istenen bir şey, gizlice alınandan hem daha helal hem daha tatlıdır.