Hoca'nın Misafirleri ve Çorba

Bir gün köylünün biri Nasreddin Hoca'ya bir tavşan hediye etmiş. Hoca'nın karısı tavşanla güzel bir çorba pişirmiş. Hoca köylüyü de sofraya davet etmiş, birlikte afiyetle yemişler.

Bir hafta sonra kapı çalınmış. Kapıda tanımadığı bir adam duruyormuş: "Hocam, ben geçen hafta size tavşan getiren adamın komşusuyum." Hoca onu içeri almış, kalan çorbaya biraz su katıp ısıtmış, ikram etmiş.

Ertesi hafta kapıya bir başkası gelmiş: "Hocam, ben tavşan getirenin komşusunun komşusuyum." Hoca yine onu içeri almış, çorbaya biraz daha su katıp vermiş. Çorba artık epey sulanmış.

Bir sonraki hafta kapıya üç kişi birden gelmiş: "Hocam, biz tavşan getirenin komşusunun komşusunun komşularıyız." Hoca bu kez kocaman bir kazan suyu ocağa koymuş, kaynatmış ve misafirlerin önüne koymuş.

Misafirler kaşığı ağızlarına götürmüşler: Çorba bildiğin sıcak su! "Hocam, bu ne çorbası?" Hoca gülümsemiş: "Bu, tavşanın çorbasının suyunun suyunun suyu. Siz de tavşanın komşusunun komşusunun komşususunuz. Herkese kendi uzaklığına göre bir pay düşer."

Misafirler önce mahcup olmuşlar, sonra kahkahalarla gülmüşler. Biri itiraf etmiş: "Hocam, biz aslında bedava yemek için geldik." Hoca da gülmüş: "Biliyorum evlatlar. Ama madem geldiniz, eli boş göndermeyeyim." Karısına seslenmiş, karısı onlara taze ekmek, peynir ve zeytin getirmiş.

Misafirler karınlarını doyurup giderken Hoca onlara demiş ki: "Bir dahaki sefere gelirseniz bir tavşan da siz getirin. O zaman çorbanın kendisini yeriz." Bir ay sonra o üç adam gerçekten ellerinde birer tavşanla gelmişler. O gün Hoca'nın evinde öyle bir çorba pişmiş ki bütün mahalle doymuş.

Bu fıkra bize şunu söyler: Bir iyiliği bahane edip başkasının sofrasına sürekli konuk olmak hoş değildir. Ama Hoca gibi bir gönül, bunu bile güzel bir paylaşıma çevirmeyi bilir.