Eski Aylar Ne Olur

Bir akşam köyün çocukları Nasreddin Hoca'nın etrafına toplanmışlar. Gökyüzünde incecik, yay gibi bir hilal parlıyormuş. Çocuklardan biri sormuş: "Hocam, her ay yeni bir ay doğuyor. Peki eski ay ne oluyor? Eski ayları ne yapıyorlar?"

Hoca gökyüzüne bakmış, sakalını sıvazlamış. Çocuklar merakla beklemiş. Sonra Hoca ciddi ciddi anlatmaya başlamış:

"Evlatlar, eski ay biter, solar, incelir. Gökyüzünün terzileri o eski ayı alırlar. Bir büyük makas ile kırpıp kırpıp küçük küçük parçalara ayırırlar. İşte o parçalar yıldız olur. Bakın, gökyüzünde bu kadar çok yıldız olması ondandır. Her bitmiş ay bin yıldız olur."

Çocukların gözleri kocaman açılmış. Biri gökyüzündeki yıldızları göstermiş: "O zaman şu parlak yıldız geçen ayın bir parçası mı?" Hoca, "Tabii," demiş, "geçen ayın tam kenarından kesilmiş bir parça."

Bir başka çocuk sormuş: "Peki Hocam, yeni ayı nereden buluyorlar?" Hoca biraz düşünmüş: "Yeni ay mı? Gökyüzünün fırıncıları onu her ay yeniden pişirir. Önce ince bir hamur gibi açarlar, bakın şu hilal gibi. Sonra her gece biraz daha kabartırlar, on beş gün sonra kocaman, yuvarlak, dolunay olur. Sonra yine incelir, yine kırpılır, yine yıldız olur."

Çocuklar gülmüşler ama bu hikâyeyi de çok sevmişler. En küçükleri Hoca'nın kucağına oturmuş: "Hocam, ben de bir gün bir yıldız olmak istiyorum." Hoca onun başını okşamış: "Sen zaten bir yıldızsın evlat. Annenin, babanın gökyüzünde parlayan bir yıldız."

O gece çocuklar evlerine dönünce pencereden yıldızları saymışlar. Her biri bir yıldızı kendine seçmiş. Bu gece sen de pencereden bak; belki eski ayın bir parçası sana göz kırpıyordur. Şimdi gözlerini kapat ve yıldızların arasına uç.