Tek Bacaklı Kaz

Bir gün Nasreddin Hoca'nın karısı güzel bir kaz kızartmış. Hoca, "Bunu Timur'a hediye götüreyim, belki bizim köyün vergisini hafifletir," demiş. Kızarmış kazı bir tepsiye koymuş, üstünü örtmüş ve saraya doğru yola koyulmuş.

Yol uzunmuş, güneş yakıyormuş. Kazın kokusu Hoca'nın burnuna gelip gidiyormuş. Bir ağacın gölgesinde dinlenirken Hoca örtüyü azıcık kaldırmış. "Bir parmak tadına baksam ne olur ki?" demiş. Tadına bakmış, çok beğenmiş. Bir parmak daha, bir parmak daha derken kazın bir bacağını tamamen yemiş.

Saraya varınca tepsiyi Timur'un önüne koymuş. Timur örtüyü açınca kazın tek bacaklı olduğunu görmüş. Kaşlarını çatmış: "Hoca, bu kazın öbür bacağı nerede?"

Hoca hiç bozulmadan pencereden dışarı, sarayın havuzunu göstermiş. Havuzun kenarında kazlar güneşleniyor, hepsi tek ayaklarının üstünde, öbür ayaklarını kanatlarının altına almış duruyormuş. "Bakın efendim, bu memleketin kazları tek bacaklı olur," demiş.

Timur yerinden kalkmış, havuzun başına gitmiş ve ellerini çırpmış. Kazlar ürkmüş, iki ayaklarının üstüne kalkıp koşmaya başlamışlar. "Gördün mü Hoca? Hepsinin iki bacağı var!"

Hoca gülümsemiş: "Efendim, siz bizim kaza da öyle el çırpsaydınız, o da iki bacağını gösterirdi. Ama siz el çırpmadan oturdunuz, kaz da tek bacağıyla kaldı."

Timur kahkahayı basmış. "Hoca, kazın bacağını yedin ama öyle güzel bir hikâye anlattın ki sana kızamıyorum," demiş. Kazın kalanını Hoca ile birlikte yemişler. Ama Hoca dönüş yolunda kendi kendine söz vermiş: "Bir dahaki sefere kazı yolda değil, sofrada yiyeceğim."

Bu fıkra bize hem güldürerek bir ders verir: Başkasına götürdüğümüz bir emanete el sürmemek gerekir. Bir de şunu: Bir hatayı kabul etmek, onu saklamaktan her zaman daha kolaydır.