Bağdat'ın Yolu

Bir gün Nasreddin Hoca yol kenarında bir ağacın gölgesinde oturuyormuş. Bir yolcu yaklaşmış: "Hocam, Bağdat'a gidiyorum. Bu yoldan ne kadar zamanda varırım?"

Hoca yolcuya bakmış, hiçbir şey söylememiş. Yolcu sorusunu tekrarlamış: "Hocam, sana diyorum, Bağdat'a ne kadar zamanda varırım?" Hoca yine susmuş. Yolcu, "Bu ihtiyar ya sağır ya da kaba," diye söylenerek yürümeye başlamış.

Yolcu yirmi adım kadar uzaklaşınca Hoca arkasından seslenmiş: "Evlat! Bu hızla yürürsen Bağdat'a yedi günde varırsın!"

Yolcu durup geri dönmüş: "Hocam, bunu baştan söyleyemez miydin? Neden beni yürüttükten sonra söyledin?"

Hoca gülümsemiş: "Evlat, sen yürümeden ben senin nasıl yürüdüğünü nereden bileyim? Hızlı yürüyen üç günde varır, yavaş yürüyen on günde. Ben önce senin adımlarını görmek istedim."

Yolcu bu cevaba hem şaşırmış hem gülmüş. Hoca'nın yanına gelip oturmuş. Hoca ona bir bardak su vermiş, heybesinden bir elma uzatmış. "Hem evlat," demiş, "yolun ne kadar süreceğini düşünüp durma. Bir adım at, bir adım daha at. Yol yürüdükçe kısalır."

Yolcu Hoca'ya teşekkür etmiş, yeniden yola koyulmuş. Bu sefer daha neşeli, daha hızlı yürümüş. Yedi gün değil, beş günde Bağdat'a varmış. Bağdat'ta işini bitirip dönerken yine o ağacın yanından geçmiş. Hoca oradaymış. "Hocam, beş günde vardım!" demiş. Hoca gülmüş: "Gördün mü? Sen neşeyle yürüyünce yol da sana kısa geldi."

Bu fıkra bize şunu söyler: Bir işin ne kadar süreceği, büyük ölçüde onu nasıl yaptığımıza bağlıdır. Başlamadan önce endişelenmek yerine, adım atmaya başlamak gerekir.