Aydaki Tavşan

Çok eskiden Hindistan'da bir ormanda dört dost yaşarmış: bir tavşan, bir maymun, bir su samuru ve bir çakal. Gündüzleri kendi işlerine bakar, akşamları bir araya gelip sohbet ederlermiş. Tavşan en küçükleriymiş ama en iyi kalplisi oymuş. Hep dostlarına, "İhtiyacı olan biri gelirse elimizdekini paylaşalım," dermiş.

Bir akşam ormana yaşlı, yorgun bir yolcu gelmiş. "Çok açım," demiş, "bana yiyecek bir şey verebilir misiniz?"

Maymun hemen ağaçlara tırmanmış, olgun mangolar toplamış. Su samuru nehre dalıp balık getirmiş. Çakal bir tas süt bulmuş. Hepsi getirdiklerini yaşlı adamın önüne koymuş.

Tavşan ise çok üzülmüş. O sadece ot yermiş; otu da yaşlı bir adam yiyemezmiş. "Benim verecek hiçbir şeyim yok," diye düşünmüş. Sonra gözleri parlamış. Dostlarından biraz odun toplayıp ateş yakmalarını istemiş. Yolcuya dönmüş: "Sana verecek yiyeceğim yok. Ama sana yemek olabilirim." Ve ateşe atlamaya hazırlanmış.

Tam o anda yaşlı yolcu elini uzatıp tavşanı yumuşacık tutmuş. "Dur küçük dostum!" Yolcunun yüzü birden ışıl ışıl parlamış. O aslında gökyüzünün bilge ruhuymuş ve ormandakilerin kalbini sınamak için gelmiş. "Senin kalbin bütün ormandan büyük," demiş. "Bu iyiliğin hiç unutulmasın."

Yolcu dağdan bir avuç ışık almış ve Ay'ın üzerine bir tavşan resmi çizmiş. Sonra tavşanı yeniden dostlarının yanına bırakmış.

O günden beri dolunay gecelerinde Ay'a dikkatlice bakarsan, orada oturan bir tavşanın gölgesini görürsün. Hindistan'da, Japonya'da, Çin'de çocuklar hâlâ Ay'daki tavşanı gösterip bu hikâyeyi anlatırlar.

Bu gece Ay'a bak ve tavşanı bulmaya çalış. Sonra gözlerini kapat; iyi kalpli küçük tavşan uykunu bekliyor.