Bambu Prenses

Bir zamanlar bambu kesip sepet ören yaşlı bir adam varmış. Bir akşam bambu ormanında yürürken bir bambunun içinden ay ışığı gibi bir parıltı geldiğini görmüş. Bambuyu dikkatlice kesmiş; içinde avuç içi kadar, ışıl ışıl parlayan minik bir kız bebek varmış.

Yaşlı adam bebeği eve götürmüş. Karısıyla ona Kaguya adını vermişler, yani "ışıldayan". O günden sonra adam her bambu kestiğinde içinden altın tozu çıkmış; yaşlı çift artık hiç yoksulluk çekmemiş. Kaguya da üç ayda büyüyüp genç bir kız olmuş. Öyle güzel ve öyle iyi kalpliymiş ki evin içi onunla aydınlanırmış.

Ünü bütün ülkeye yayılmış. Beş prens onunla evlenmek istemiş. Kaguya onlara birer görev vermiş: Biri Buda'nın taş kâsesini, biri altın dallı inci ağacını, biri ateşte yanmayan fare postunu, biri ejderhanın boynundaki parlak taşı, biri de kırlangıç yuvasındaki deniz kabuğunu getirecekmiş. Prensler ya sahtesini getirmiş ya da yolda pes etmiş. Kaguya hiçbirini seçmemiş.

Yıllar geçtikçe Kaguya her dolunayda pencereye oturup uzun uzun Ay'a bakar, sessizce ağlarmış. Yaşlı çift sormuş: "Kızım, neden ağlıyorsun?" Kaguya sonunda sırrını anlatmış: "Ben Ay'dan geldim. Gelecek dolunayda beni almaya gelecekler. Sizi bırakmak istemiyorum, ama dönmem gerek."

Dolunay gecesi gökyüzü gündüz gibi aydınlanmış. Bulutların üstünden ışıktan bir araba inmiş. Kaguya yaşlı anne ve babasına sarılmış, onlara bir mektup ve bir hatıra bırakmış: "Ay'a her baktığınızda ben de size bakıyor olacağım."

Sonra ışıktan arabaya binmiş ve yavaşça Ay'a doğru yükselmiş. Yaşlı çift o mektubu hep saklamış. Her dolunayda bahçeye çıkıp Ay'a gülümsemişler.

Bu gece pencereden Ay'a bakarsan, belki sen de Kaguya'nın sana gülümsediğini görürsün. Şimdi gözlerini kapat; ay ışığı seni yumuşacık sarsın.