Deniz Feneri ile Küçük Tekne

Kayalık bir burnun üstünde yaşlı bir deniz feneri dururdu. Yüz yıldır oradaydı. Beyaz gövdesi, kırmızı şapkası, tepesinde de koca bir ışığı vardı. Her akşam güneş batınca ışığını yakar, döner, döner, döner.

Bir gece korkunç bir fırtına koptu. Dalgalar kayalara vurdu, rüzgâr uludu, yağmur yan yan yağdı. Fener ışığını yaktı ve denize baktı. Uzakta, dalgaların arasında küçük bir ışık gördü: Bir tekne. Minicik, kırmızı bir balıkçı teknesi. Yolunu kaybetmişti; bir sağa bir sola savruluyordu.

Fener ışığını teknenin üstüne tuttu. "Buradayım," der gibi. Tekne ışığı gördü ve ona doğru dönmeye çalıştı. Ama dalgalar büyüktü. Tekne korktu.

Fener ışığını kapatıp açtı. Bir, iki, üç. "Korkma," der gibi. Tekne biraz daha yaklaştı.

Fener ışığını yavaş yavaş sağa çevirdi. "Oradan değil, kayalar var. Buradan." Tekne sağa döndü. Dalgalar küçüldü. Teknenin önünde sakin bir koy belirdi.

Tekne koya girdi. Dalgalar kesildi, rüzgâr dindi. Tekne demir attı ve dinlendi. Ufacık kırmızı gövdesi suyun üstünde hafifçe sallandı.

Fener ışığını yine denize çevirdi; başka tekneler de olabilirdi. Bütün gece döndü. Sabaha karşı fırtına bitti. Güneş çıkınca fener ışığını söndürdü.

Küçük tekne uyanmıştı. Fenere baktı. "Teşekkür ederim," dedi. "Sen olmasan..."

Fener, "Ben hep buradayım," dedi. "Yüz yıldır buradayım. Yüz yıl daha burada olacağım. Ne zaman kaybolursan ışığıma bak."

Sen de bir şeyden korktuğunda, karanlıkta kaldığında bir ışık ara. Her zaman bir yerde biri, senin için ışığını yakmıştır. Belki bir gece lambası. Belki yan odadan gelen bir ses. Belki bu masal.

Tekne koyda sallanıyor. Fener nöbette. Sen uyu.