Heungbu ile Kırlangıç

Kore'de bir köyde iki kardeş yaşarmış. Ağabey Nolbu çok zengin ama çok cimriymiş. Küçük kardeş Heungbu ise çok yoksul ama çok iyi kalpliymiş. Nolbu babalarından kalan her şeyi almış, Heungbu'yu ve çocuklarını evden kovmuş. Heungbu hiç kızmamış, küçük, saz damlı bir kulübe yapıp ailesiyle orada yaşamış.

Bir bahar günü Heungbu'nun damına bir çift kırlangıç yuva yapmış. Bir gün yavrulardan biri yuvadan düşüp bacağını kırmış. Heungbu yavruyu avucuna almış, bacağını ince bir dalla sarmış, her gün su ve tohum vermiş. Yavru iyileşmiş, sonbahar gelince annesiyle birlikte güneye uçup gitmiş.

Ertesi bahar kırlangıç geri dönmüş ve Heungbu'nun önüne bir kabak tohumu bırakmış. Heungbu tohumu ekmiş. Kabak öyle hızlı büyümüş ki dam kocaman kabaklarla dolmuş. Sonbaharda bir kabağı kesmişler; içinden pirinç dökülmüş! İkinci kabaktan kumaşlar, üçüncüsünden ise ustalar çıkmış ve onlara güzel bir ev yapmışlar. Heungbu ve çocukları artık hiç aç kalmamış.

Nolbu bunu duyunca kıskançlıktan çatlamış. "Ben de zengin olacağım!" demiş. Bir kırlangıç yavrusu bulmuş, bacağını kendisi incitmiş, sonra da üstünkörü sarmış. Ertesi bahar o kırlangıç da ona bir tohum getirmiş. Nolbu'nun kabakları büyümüş. Ama Nolbu kabakları kesince içlerinden pirinç yerine çamur, kumaş yerine dikenler, usta yerine de borç isteyen alacaklılar çıkmış. Nolbu'nun bütün serveti bir anda gitmiş.

Nolbu yoksul kalınca utana sıkıla kardeşinin kapısını çalmış. Heungbu onu kucaklamış: "Ağabey, gel, evim senin de evin." Nolbu o gün kardeşinin iyiliğinden çok şey öğrenmiş ve bir daha hiç cimrilik yapmamış.

Bu masal bize şunu söyler: İyilik karşılık beklemeden yapılır ve kalpten yapılan iyilik bereket getirir. Kötülükle elde edilen şey ise elde kalmaz.