Maymun ile Timsah

Bir nehrin kıyısında kocaman bir incir ağacı varmış. Ağaçta bir maymun yaşarmış. Her gün incir yer, nehre bakarmış. Bir gün nehirde bir timsah belirmiş. Maymun ona incir atmış. Timsah incirleri çok sevmiş. Her gün gelmiş, maymunla sohbet etmiş. Dost olmuşlar.

Timsah bazı incirleri evine götürüp karısına vermiş. Karısı incirleri yemiş ve düşünmüş: "Bu incirleri her gün yiyen maymunun kalbi kim bilir ne kadar tatlıdır!" Kocasına, "Maymunun kalbini istiyorum, yoksa ölürüm," demiş. Timsah çok üzülmüş; dostuna ihanet etmek istemiyormuş ama karısı ısrar etmiş.

Ertesi gün timsah maymuna, "Karım seni yemeğe davet ediyor, sırtıma bin, karşıya geçirim," demiş. Maymun sevinçle timsahın sırtına atlamış. Nehrin tam ortasında timsah suya dalmaya başlamış. "Ne yapıyorsun?" demiş maymun. Timsah vicdan azabıyla doğruyu söylemiş: "Karım senin kalbini istiyor."

Maymun bir an bile korkmamış. "Dostum," demiş, "bunu neden en başta söylemedin? Biz maymunlar kalbimizi hep ağaçta bırakırız; yanımızda taşımayız. Beni geri götür, kalbimi alayım, karına götürelim."

Timsah buna inanmış ve geri dönmüş. Maymun kıyıya varır varmaz ağaca sıçramış, en yüksek dala çıkmış. "Ey aptal timsah," demiş, "kalbi olmayan canlı mı olur? Sen dostluğa ihanet ettin; dostluk bitti. İncir de bitti."

Timsah utançla nehre dalmış. Karısına eli boş dönmüş ve "Bir daha dostumu satmam," demiş. Maymun ise incirlerini yalnız yemiş ama huzur içinde. Çünkü aklı başındaki, en dar yerde bile kalbini korurmuş.