Kuyudaki Aslan

Bir ormanda zalim bir aslan yaşarmış. Her gün canı istediği kadar hayvan avlar, çoğunu yemeden bırakırmış. Hayvanlar toplanıp ona gitmiş: "Her gün sana bir hayvan gönderelim, sen de avlanma, ormanı boşaltma." Aslan kabul etmiş.

Günler geçmiş. Sıra tavşana gelmiş. Tavşan küçük ama çok zekiymiş. "Ben yem olmaya gitmeyeceğim, aslanı bitireceğim," demiş. Ağır ağır, geç saatte aslanın önüne gitmiş. Aslan açlıktan kükrüyormuş: "Neden geç kaldın? Hem de bu kadar küçüksün!"

Tavşan eğilmiş: "Efendim, aslında iki tavşandık; biri ben, biri de daha büyüğü, size yetsin diye. Ama yolda başka bir aslan çıktı. 'Bu orman benim, buradaki yem de benim,' dedi ve büyük tavşanı aldı. Ben zor kaçtım."

Aslan hiddetlenmiş: "Benim ormanımda başka aslan mı? Göster onu!" Tavşan aslanı eski bir taş kuyunun başına götürmüş. "İçeride yaşıyor," demiş. Aslan kuyudan aşağı bakmış. Suyun içinde kendisine bakan öfkeli bir aslan görmüş. Kükremiş; kuyudan kükreme yankılanmış. Dişlerini göstermiş; sudaki de göstermiş.

"Beni taklit mi ediyorsun?" diye bağırmış ve sudaki aslana saldırmak için kuyuya atlamış. Cup! Kuyu derinmiş. Aslan ne kadar çırpınırsa çırpınsın çıkamamış.

Tavşan ormana dönmüş: "Aslan artık kuyuda." Hayvanlar önce inanmamış, sonra sevinçten dans etmiş. Yaşlı fil tavşana sormuş: "Bu kadar güçlü bir hayvanı nasıl yendin?" Tavşan, "Yenmedim," demiş. "Kendi öfkesiyle yendi. Ben sadece ona bir ayna gösterdim."

O günden sonra ormanda hayvanlar birbirine kızdığında ilk önce kuyuya bakarmış; ama atlamak için değil, kendi yüzlerini görmek için.