Kaplumbağa ile Kartal

Bir kaplumbağa her gün gökyüzüne bakar, kuşları seyreder ve iç geçirirmiş. "Ah, ben de uçabilsem! Bulutlara dokunabilsem, dağların üstünden geçebilsem!"

Bir gün yanına bir kartal konmuş. Kaplumbağa ona yalvarmış: "Kartal kardeş, beni gökyüzüne çıkar. Bana uçmayı öğret. Ne istersen veririm."

Kartal gülmüş. "Senin kanadın yok ki. Kaplumbağalar uçmaz, yürür. Senin evin toprak, benimki gök." Ama kaplumbağa ısrar etmiş, yalvarmış, günlerce peşinden ayrılmamış.

Sonunda kartal pes etmiş. "Peki," demiş, "ama ben seni uyardım." Kaplumbağayı pençeleriyle nazikçe kavramış ve havalanmış. Yükselmiş, yükselmiş. Kaplumbağa aşağıya bakmış: Çayırlar yeşil bir halı, nehirler gümüş bir iplik gibiymiş. "Uçuyorum!" diye bağırmış. "Bırak beni artık, kendim uçayım!"

"Bırakmam," demiş kartal, "düşersin."

"Bırak dedim! Ben de senin kadar uçabilirim!"

Kartal başını sallamış ve çok alçalmış, yere birkaç karış kalana kadar inmiş. Sonra kaplumbağayı yumuşak bir çimenin üstüne bırakmış. Kaplumbağa bacaklarını çırpmış, çırpmış, bir santim bile havalanamamış. Çimenlerin üstünde, rüzgârda sallanan bir yaprak gibi durmuş kalmış.

Kartal yanına inmiş. "Gördün mü dostum? Herkesin bir yeri var. Sen yavaş yürürsün ama kabuğunun içinde her yerde evindesin. Ben uçarım ama bir gün yorulduğumda saklanacak kabuğum yok. Birbirimize imrenmeyelim."

Kaplumbağa o günden sonra gökyüzüne yine bakmış, ama iç geçirmek için değil, güzel olduğu için.