Mağaradaki Yedi Uyurlar

Çok eski zamanlarda bir şehirde zalim bir hükümdar varmış. İnsanları kendi istediği gibi düşünmeye zorlarmış. O şehirde birkaç genç yaşarmış; Allah'a inanıyorlar ve iyi insanlar olmaya çalışıyorlarmış. Hükümdar bunu öğrenince onları cezalandırmak istemiş.

Gençler şehri gizlice terk etmişler. Yolda bir çoban köpeği onların peşine takılmış. "Git, eve dön," demişler ama köpek gitmemiş, kuyruğunu sallayıp onları takip etmiş. Köpeğin adı Kıtmir'miş. Gençler onun sadakatini görünce gülümsemiş: "Peki, sen de bizimle gel."

Dağda bir mağara bulmuşlar. İçeri girmiş, yorgunluktan uzanmışlar. Allah'a dua etmişler: "Rabbimiz, bize katından bir rahmet ver ve işimizi kolaylaştır." Ve derin bir uykuya dalmışlar. Kıtmir de mağaranın ağzına uzanmış, ön ayaklarını uzatmış ve o da uyumuş; tıpkı bir nöbetçi gibi.

Allah onları uzun, çok uzun bir süre uyutmuş. Güneş sabahları mağaranın sağından, akşamları solundan uğrarmış; içeriye hiç sert vurmazmış. Gençler uykuda bir yandan öbür yana dönermiş. Yıllar geçmiş, yüzyıllar geçmiş.

Bir gün uyanmışlar. Birbirlerine bakmış, "Ne kadar uyuduk?" diye sormuşlar. "Bir gün ya da günün bir kısmı," demişler. Acıkmışlar. İçlerinden biri gümüş parayı alıp şehre ekmek almaya gitmiş. Şehre varınca şaşırmış: Evler, yollar, insanların giysileri bambaşkaymış. Parasını uzatınca fırıncı şaşırmış: "Bu para yüzlerce yıl önceki bir hükümdarın parası!"

Meğer zalim hükümdar çoktan gitmiş, şehrin insanları da iyiliğe ve Allah'a inanmaya başlamışmış. Gençlerin hikâyesi herkesi çok etkilemiş. Allah'ın kudretini ve inananları nasıl koruduğunu herkes görmüş.

Bu kıssa bize şunu anlatır: İyiliğe tutunan yalnız kalmaz. Sadakat, küçük bir köpekte bile büyüktür. Ve bazen uyku da bir koruma, bir rahmettir.

Şimdi sen de gözlerini kapat. Kapının yanında Kıtmir gibi bir nöbetçi olduğunu düşün. Huzurla uyu.