Tilki ile Leylek

Tilki, ormanın en şakacı hayvanıymış. Bir gün leyleği yemeğe davet etmiş. "Sana nefis bir çorba yaptım," demiş. Leylek sevinçle gelmiş.

Tilki çorbayı dümdüz, yayvan bir tabağa koymuş. Kendisi tabağı dilleyerek bir çırpıda bitirmiş. Leylek ise uzun ince gagasıyla ne kadar uğraştıysa tek bir yudum bile alamamış. Gagası tabağa tık tık vurmuş, çorba hep altta kalmış. Tilki kıkırdayarak izlemiş: "Beğenmedin mi? Oysa çok lezzetliydi!"

Leylek hiç kızmamış. Gülümsemiş ve demiş ki: "Çok teşekkür ederim tilki kardeş. Yarın akşam da sen bana gel, ben sana yemek yapayım."

Ertesi gün tilki, karnı zil çalarak leyleğin evine gitmiş. Mis gibi balık kokusu geliyormuş. Leylek yemeği uzun, ince boyunlu iki sürahiye koymuş. Kendi gagasını sürahiye daldırmış, balıkları afiyetle yemiş. Tilki ise burnunu sürahinin ağzına sokmaya çalışmış, dilini uzatmış, sürahiyi yalamış... Tek bir parça bile alamamış.

Leylek nazikçe sormuş: "Beğenmedin mi tilki kardeş? Oysa çok lezzetliydi!"

Tilki o anda dünkü şakasını hatırlamış ve kıpkırmızı olmuş. Kuyruğunu sarkıtıp evine dönmüş. Yolda kendi kendine söylenmiş: "Ben ona ne yaptıysam o da bana aynısını yaptı. Hiç hoş değilmiş."

O günden sonra tilki kimseye kötü şaka yapmamış. Çünkü anlamış ki başkasına yaptığın her şey, bir gün bir sürahi dolusu balık gibi karşına çıkıverirmiş.