Yalancı Çoban

Bir köyde küçük bir çoban çocuk varmış. Her sabah koyunları alır, köyün yukarısındaki tepeye çıkarır, akşama kadar orada beklermiş. Tepe sessizmiş, koyunlar sadece otlarmış ve çocuk çok sıkılırmış.

Bir gün aklına bir şaka gelmiş. Var gücüyle köye doğru bağırmış: "Kurt geliyor! Kurt geliyor! Yardım edin!"

Köylüler ellerindeki işi bırakıp sopalarla, tırmıklarla tepeye koşmuş. Nefes nefese geldiklerinde ne görsünler: Kurt filan yok, koyunlar sakin sakin otluyor, çoban da gülmekten yerlere yatmış. Köylüler homurdanarak geri dönmüş.

Birkaç gün sonra çocuk yine sıkılmış. Yine bağırmış: "Kurt! Kurt geliyor!" Köylüler yine koşmuş, yine kandırılmış. Bu kez çok kızmışlar. "Bir daha böyle bir şey yaparsan sana kimse inanmaz!" demişler.

Derken bir akşamüstü ormanın kenarındaki çalılar gerçekten kımıldamış. Kocaman gri bir kurt sürüye doğru sessizce yaklaşıyormuş. Çocuk korkudan tir tir titreyerek bağırmış: "Kurt geliyor! Bu sefer gerçek! Lütfen gelin!"

Köyde herkes onu duymuş. Ama kimse yerinden kıpırdamamış. "Yine şaka yapıyor," demişler. "Bu kez kanmayız."

Kurt sürüye dalmış, koyunlar dört bir yana dağılmış. Çocuk tek başına bağıra bağıra kurdu kovmaya çalışmış. Zar zor, bir koyun kaybederek kurdu uzaklaştırabilmiş.

Akşam köye döndüğünde köyün en yaşlı adamı onu yanına çağırmış. Kızmamış, sadece şöyle demiş: "Evlat, yalan söyleyenin başına gelen en kötü şey, doğruyu söylediğinde kimsenin ona inanmamasıdır."

Çocuk o günden sonra bir daha hiç yalan söylememiş. Ve köylülerin ona yeniden güvenmesi için uzun zaman çalışması gerekmiş. Çünkü güven, kaybetmesi bir dakika, kazanması yıllar süren bir şeymiş.