Fare ile Kurbağa

Bir fare ile bir kurbağa, bir göletin kenarında tanışmış. Kurbağa fareye evini gezdirmek istediğini söylemiş. "Ama ben yüzemem," demiş fare. "Sorun değil," demiş kurbağa, "ayağını benim ayağıma bir iple bağlarız, ben seni taşırım."

Fare güvenmiş ve kabul etmiş. İpi bağlamışlar, suya girmişler. Kurbağa önce yüzeyde yüzmüş, fare mutluymuş. Sonra kurbağa aklındaki kötü planı uygulamaya karar vermiş: Fareyi dibe çekip boğacak, sonra da yiyecekmiş. Birden dalmış.

Fare çırpınmış, suyun üstünde kalmak için bütün gücüyle debelenmiş. Bu çırpınış o kadar büyük dalgalar çıkarmış ki göletin üstünde süzülen bir atmaca bunu fark etmiş. Hızla alçalmış, fareyi pençesiyle yakalamış ve havalanmış. Fare ipin ucunda kurbağaya bağlıymış; atmaca fareyi kaldırınca kurbağa da sudan çıkmış ve ipin ucunda sallanarak yükselmiş.

Atmaca ikisini birden kayalığa götürmüş. Ama fare o kadar küçük, kurbağa ise o kadar semizmiş ki atmaca kurbağayı seçmiş; fareyi ise ipi gagasıyla kopartıp bırakmış. Fare yere düşmüş, sersemlemiş, sonra koşarak çalılığa saklanmış.

Fare o gece deliğinde titreyerek düşünmüş: "Bana kötülük planlayan, kendi planına yakalandı. Ama ben de yüzemediğim suya ayağımı başkasına bağlayarak girmemeliydim."

O günden sonra fare hiç kimseye kendini bağlamamış. Kendi ayaklarıyla yürümüş, kendi aklıyla karar vermiş.