Altın Kaz

Bir oduncunun üç oğlu varmış. En küçüğüne herkes Şaşkın dermiş çünkü sessiz, uysal ve biraz dalgınmış. Büyük oğlan ormana odun kesmeye gidince annesi ona güzel bir pasta ve bir şişe şarap vermiş. Ormanda yaşlı, ufak tefek bir adam çıkmış karşısına: "Pastandan bir parça verir misin, çok açım." Büyük oğlan "Sana verirsem bana kalmaz," demiş ve yoluna devam etmiş. Az sonra baltası elinden kaymış, koluna çarpmış, eve dönmek zorunda kalmış. Ortanca oğlanın da başına aynısı gelmiş.

Sıra Şaşkın'a gelmiş. Annesi ona sadece külde pişmiş bir ekmek ve ekşi bir su vermiş. Ormanda yaşlı adam yine belirmiş. Şaşkın "Benim pastam yok ama ekmeğimi paylaşırım," demiş. Torbayı açınca ekmek pastaya, ekşi su tatlı şaraba dönüşmüş. Yaşlı adam, "İyi kalplisin. Şu ağacı kes, kökünde bir hediye bulacaksın," demiş.

Şaşkın ağacı kesmiş; kökte tüyleri altından bir kaz varmış! Kazı kucağına alıp bir hana gitmiş. Hancının üç kızı altın tüylere göz koymuş. Gece büyük kız bir tüy koparmak için kaza dokunmuş; eli yapışmış kalmış. Ortanca kız onu çekmeye gelmiş; o da yapışmış. Küçük kız da. Sabah Şaşkın kazını alıp yola çıkmış; üç kız arkasından sürüklene sürüklene gelmiş. Yolda bir papaz kızları ayıplamış, onlara dokununca o da yapışmış. Papazın yardımcısı, iki köylü... Şaşkın'ın arkasında yedi kişilik komik bir kuyruk oluşmuş.

Bu arada o ülkenin kralının hiç gülmeyen bir kızı varmış. Kral, "Kim kızımı güldürürse onunla evlenir," diye ilan etmiş. Şaşkın, altın kazı ve peşindeki yedi kişiyle şehre girince prenses pencereden bakmış ve kahkahayı basmış. Gülmüş, gülmüş, nefesi kesilene kadar gülmüş.

Kral sözünü tutmak istememiş; Şaşkın'a üç zor görev vermiş: Bir mahzen dolusu şarabı içecek birini bul, bir dağ kadar ekmeği yiyecek birini bul, karada ve suda giden bir gemi bul. Şaşkın her seferinde ormana gitmiş ve yaşlı adam ona yardım etmiş. Çünkü iyilik, iyiliği getirirmiş.

Sonunda Şaşkın prensesle evlenmiş, yıllar sonra kral olmuş. Ona artık kimse Şaşkın dememiş. Ama o, ekmeğini paylaşmayı hiç bırakmamış.