Bir Parmak Çocuk

Evvel zaman içinde, Japonya'da bir köyde yaşlı bir karı koca yaşarmış. Çocukları yokmuş. Her gece dua ederlermiş: "Ne kadar küçük olursa olsun, bir çocuğumuz olsun." Bir gün dualarının cevabı gelmiş; doğan oğulları tam bir parmak boyundaymış. Ona İssun demişler, yani "bir parmak".

Yıllar geçmiş ama İssun hiç büyümemiş. Yine de çok neşeli ve akıllıymış. Bir gün anne babasına demiş ki: "Büyük şehre gidip dünyayı görmek istiyorum." Annesi ona bir pirinç kâsesi vermiş, kayık olsun diye. Babası bir yemek çubuğunu kürek yapmış, bir dikiş iğnesini de kılıç. İssun kâsesine binmiş, nehirden aşağı kürek çekmiş.

Şehre varınca büyük bir konağın kapısına gelmiş. "Kimse yok mu?" diye bağırmış. Konağın efendisi kapıyı açmış ama kimseyi görememiş. Sonra yere bakmış, ayakkabısının yanında minicik bir çocuk duruyormuş. İssun eğilip selam vermiş: "Size hizmet etmek istiyorum." Efendi gülmüş ama çocuğun terbiyesi hoşuna gitmiş. İssun konakta kalmış; mektupları taşımış, kızına kitap okumuş, herkesi güldürmüş.

Bir gün efendinin kızıyla tapınağa giderken yollarına kocaman bir dev çıkmış. Dev kızı kaçırmak istemiş. İssun iğnesini çekip, "Ona dokunma!" diye bağırmış. Dev kahkaha atmış ve İssun'u tek lokmada yutmuş. Ama İssun devin karnında iğnesiyle oraya buraya batırmaya başlamış. "Ah! Uf! Dur!" diye bağıran dev, İssun'u tükürüp dağlara kaçmış.

Dev kaçarken bir şey düşürmüş: küçük, sihirli bir tokmak. Kız tokmağı alıp sallamış ve dilemiş: "İssun büyüsün!" Tokmak her sallandığında İssun biraz daha uzamış, sonunda yakışıklı bir delikanlı olmuş.

İssun anne babasını şehre getirmiş, hepsi birlikte mutlu yaşamışlar. Küçük olmak onu hiç durdurmamış; çünkü cesaret boyla ölçülmez.