Denizci Sinbad ve Dev Kuş

Bağdat'ta Sinbad adında bir denizci yaşarmış. Yedi büyük yolculuk yapmış; her birinde ölümden dönmüş. İkinci yolculuğunun hikâyesi şöyleymiş:

Sinbad bir ticaret gemisiyle yola çıkmış. Gemi, meyve ağaçları ve derelerle dolu güzel bir adaya yanaşmış. Sinbad karaya çıkmış, bir ağacın altında uyuyakalmış. Uyandığında gemi gitmiş. Onu unutmuşlar! Ada ıssızmış.

Günlerce dolaşmış. Bir gün uzakta beyaz, kocaman bir kubbe görmüş. Yaklaşınca anlamış ki kubbe değil, bir yumurtaymış; dev bir yumurta. Gök birden kararmış. Yukarıda kanatları güneşi örten dev bir kuş uçuyormuş: Anka kuşu. Kuş yumurtanın üstüne konmuş, uyumuş.

Sinbad'ın aklına bir fikir gelmiş. Sarığını çözmüş, bir ucunu kendi beline, öteki ucunu kuşun ayağına bağlamış. Sabah kuş havalanmış; Sinbad da onunla birlikte. Gökyüzünde uçmuş! Adalar, denizler altında kalmış. Kuş dağların arasındaki bir vadiye inmiş. Sinbad ipi çözüp kaçmış.

Vadi elmasla doluymuş; yerler pırıl pırıl. Ama vadinin kenarlarında dev yılanlar varmış ve vadiden çıkış yokmuş. Sinbad bir mağarada gecelemiş. Sabah tuhaf bir şey görmüş: Gökten kocaman et parçaları düşüyormuş. Hatırlamış: Tüccarlar elmas vadisine et atar, elmaslar ete yapışır, kartallar eti yuvalarına taşır, tüccarlar da yuvadan elmasları toplarmış.

Sinbad ceplerini elmasla doldurmuş. Sonra en büyük et parçasına kendini bağlamış. Bir kartal gelmiş, eti ve Sinbad'ı kapmış, dağın tepesindeki yuvaya götürmüş. Tüccarlar gelince Sinbad'ı görüp korkmuşlar. Sinbad onlara ceplerindeki elmaslardan vermiş; ona yardım etmişler.

Sinbad Bağdat'a dönmüş; zengin ve bilge biri olarak. Ama bir süre sonra yine denize açılmış. Çünkü denizcilerin kalbi hep ufuktaymış.

Yedi yolculuk, yedi hikâye. Bu sadece biriydi. Diğerleri başka gecelere.