Masha ile Ayı

Bir zamanlar bir köyde bir dede ile bir nine yaşarmış. Maşa adında bir torunları varmış. Bir gün köyün kızları ormana mantar ve yemiş toplamaya gitmeye hazırlanmışlar ve Maşa'yı da çağırmışlar. "Dedeciğim, nineciğim," demiş Maşa, "kızlarla ormana gitmeme izin verin." Dede ile nine, "Git," demişler, "ama kızlardan ayrılma, sonra kaybolursun."

Kızlar ormana varmışlar, mantar ve yemiş toplamaya başlamışlar. Maşa ağaçtan ağaca, çalıdan çalıya gitmiş ve farkında olmadan arkadaşlarından ayrılmış. Ormanın derinliklerine dalmış. Arkadaşlarına seslenmeye başlamış ama kimse duymamış, kimse cevap vermemiş.

Maşa yürümüş, yürümüş ve sonunda sık ormanın ortasında küçük bir kulübeye varmış. Kapıyı çalmış, cevap gelmemiş. Kapıyı itmiş, kapı açılmış. Maşa içeri girmiş, pencerenin kenarındaki sıraya oturmuş. "Burada kim yaşıyor acaba?" diye düşünmüş.

O kulübede kocaman bir ayı yaşıyormuş. Ama o sırada ormanda geziyormuş. Akşam olunca ayı eve dönmüş, Maşa'yı görünce çok sevinmiş: "Aha! Seni artık bırakmam! Benim yanımda yaşayacaksın. Sobayı yakacaksın, lapa pişireceksin, bana lapa yedireceksin."

Maşa çok üzülmüş, ağlamış ama ne yapsın? Ayının yanında kalmaya başlamış. Ayı bütün gün ormana gidermiş ve Maşa'ya sıkı sıkı tembih edermiş: "Kulübeden hiçbir yere çıkma. Eğer kaçarsan seni yine yakalarım ve yerim!"

Maşa nasıl kaçacağını düşünmeye başlamış. Her yan orman, nereye gideceğini bilmiyormuş, sorabileceği kimse de yokmuş. Düşünmüş, düşünmüş ve bir çare bulmuş.

Bir gün ayı ormandan dönünce Maşa ona demiş ki: "Ayı, ayı, bir günlüğüne köye gitmeme izin ver. Dedeme ve nineme bir sepet çörek götürmek istiyorum." "Hayır," demiş ayı, "sen yolu kaybedersin. Çörekleri bana ver, ben kendim götürürüm." Maşa'nın istediği de buymuş.

Maşa çörekler pişirmiş, büyük, derin bir sepet getirmiş ve ayıya demiş ki: "Bak, çörekleri bu sepete koyacağım. Sen de onları dedeme ve nineme götür. Ama dikkat et, yolda sepeti açma, çöreklerden yeme. Ben ağacın tepesine çıkıp seni izleyeceğim." "Peki," demiş ayı, "ver sepeti." Maşa, "Sen bir dışarı çık da yağmur yağıyor mu bak," demiş.

Ayı dışarı çıkar çıkmaz Maşa hemen sepetin içine girmiş, başının üstüne de çörek tabağını koymuş. Ayı geri gelmiş, sepeti hazır görmüş, sırtına almış ve köye doğru yola çıkmış.

Ayı ağaçların arasından yürümüş, çalıların arasından geçmiş, yokuş aşağı inmiş, yokuş yukarı çıkmış. Yürüdükçe yorulmuş ve şöyle demiş: "Bir kütüğün üstüne oturayım, bir çörek yiyeyim." Ama sepetin içinden Maşa seslenmiş: "Görüyorum, görüyorum! Kütüğe oturma, çörek yeme! Dedeme götür, nineme götür!" "Vay," demiş ayı, "ne kadar keskin gözleri var, her şeyi görüyor!" Sepeti yeniden sırtına almış ve yürümeye devam etmiş.

Bir süre sonra yine durmuş: "Bir kütüğün üstüne oturayım, bir çörek yiyeyim." Ama Maşa yine sepetten seslenmiş: "Görüyorum, görüyorum! Kütüğe oturma, çörek yeme! Dedeme götür, nineme götür!" Ayı şaşırmış: "Ne kadar kurnaz! Yükseğe çıkmış, uzağı görüyor." Kalkmış ve daha da hızlı yürümüş.

Sonunda köye varmış, Maşa'nın dedesinin ve ninesinin evini bulmuş ve kapıyı var gücüyle çalmış: "Tak tak tak! Açın, açın! Maşa'dan size hediye getirdim!" Ama köyün köpekleri ayıyı görünce koşarak gelmişler, havlamaya başlamışlar. Ayı korkmuş, sepeti kapının önüne bırakıp hiç arkasına bakmadan ormana kaçmış.

Dede ile nine kapıyı açmışlar ve sepeti görmüşler. "Bu sepette ne var acaba?" demiş nine. Dede sepetin kapağını kaldırmış, bakmış ve gözlerine inanamamış: Sepetin içinde Maşa oturuyormuş, sağ salim! Dede ile nine çok sevinmişler, Maşa'yı kucaklayıp öpmüşler ve onun ne kadar akıllı olduğunu söyleyip durmuşlar.

O akşam hep birlikte Maşa'nın pişirdiği çöreklerden yemişler. Maşa da bir daha ormanda arkadaşlarından hiç ayrılmamış.

Bu masal bize şunu söyler: Zor bir durumda ağlamak yerine sakin kalıp düşünmek gerekir. Akıllıca bir plan, kocaman bir ayıyı bile yenebilir.