Keloğlan ile Altın Elma

Padişahın bahçesinde bir ağaç varmış; yılda tek bir altın elma verirmiş. Her yıl elma olgunlaşınca kayboluyormuş. Padişah ilan etmiş: "Hırsızı yakalayana bir kese altın." Şehzadeler, beyler nöbet tutmuş; hepsi uyuyakalmış.

Keloğlan gelmiş: "Ben tutarım." Herkes gülmüş. Keloğlan gece ağacın dibine oturmuş, uyumamak için parmağına diken batırmış. Gece yarısı gökyüzü kararmış; dev bir kuş inmiş, elmayı gagalamış. Keloğlan kuşun kuyruğundan bir tüy koparmış. Kuş uçup gitmiş. Tüy odayı gündüz gibi aydınlatıyormuş.

Padişah, "Bu kuşu bana getir, ne istersen vereyim," demiş. Keloğlan yola çıkmış. Yedi dağ aşmış. Her dağda birine yardım etmiş: Susuz kalan bir çobana su bulmuş, çukura düşen bir tilkiyi çıkarmış, yaralı bir karıncanın bacağını sarmış.

Yedinci dağın ardında dev bir ağaç, ağaçta dev bir yuva, yuvada o kuş: Zümrüt tüylü, altın gözlü. Kuş, "Ne istiyorsun?" demiş. Keloğlan, "Padişah seni istiyor ama ben seni kafese koymak istemem. Neden elmaları alıyorsun?" Kuş, "Yavrularım için," demiş. "Yedi dağın ardındaki bu ağaçta başka yiyecek yok."

Keloğlan düşünmüş. "Bana bir tüy ver, padişaha götüreyim. Ben de sana her yıl bir çuval elma getireyim." Kuş kabul etmiş.

Keloğlan saraya dönmüş, tüyü vermiş ve anlatmış. Padişah önce kızmış, sonra tüyün ışığına bakıp gülümsemiş. "Kuşu kafese koysaydık ışığı sönerdi. Keseyi hak ettin." Keloğlan altınla köye dönmüş; ama her sonbahar bir çuval elmayla yedi dağı aşmaya devam etmiş. Kuş da her yıl ona bir tüy vermiş; Keloğlan'ın evi köyün en aydınlık eviymiş.