Kuyudaki Kurbağa

Eski, terk edilmiş bir kuyunun dibinde küçük bir kurbağa yaşarmış. Kuyunun içi onun bütün dünyasıymış. Sabahları kuyunun kenarına zıplar, akşamları suya dalarmış. Yukarı baktığında yuvarlak, küçük bir gökyüzü görürmüş. "Gökyüzü işte bu kadar," dermiş, "tam kuyumun ağzı kadar."

Bir gün kuyunun yanından denizden gelen büyük bir kaplumbağa geçmiş. Kurbağa onu görünce neşeyle seslenmiş: "Hoş geldin! Gel, benim harika evime bak. Burada istediğim gibi zıplarım, su istediğim kadar derin, gökyüzü tam tepemde. Daha güzel bir yer olamaz! İçeri girmek ister misin?"

Kaplumbağa kuyuya bir ayağını sokmaya çalışmış ama sağ ayağı daha girerken sol ayağı kenara takılmış. Kuyu ona çok dar gelmiş. Gülümseyerek geri çekilmiş.

"Küçük dostum," demiş kaplumbağa, "ben denizde yaşarım. Deniz o kadar büyüktür ki bir ucundan öbür ucuna bin gün yüzsen bitmez. O kadar derindir ki dibini kimse görmemiştir. Dokuz yıl yağmur yağsa denizin suyu bir parmak bile yükselmez; yedi yıl kuraklık olsa bir parmak bile alçalmaz. Gökyüzü ise denizin üstünde uçsuz bucaksız uzanır."

Kurbağanın gözleri kocaman açılmış. Ağzı açık kalmış. Hiç böyle bir şey duymamış. Önce inanmak istememiş, sonra utanmış, sonra da çok merak etmiş. "Demek dünya benim kuyumdan daha büyükmüş," diye fısıldamış.

O gece kurbağa kuyunun kenarına oturup ilk kez gökyüzünün kuyunun ağzından taştığını hayal etmiş. Bir gün kuyudan çıkıp denizi görmeye karar vermiş.

Bu masal bize şunu söyler: Bildiklerimiz dünyanın sadece küçük bir parçasıdır. Merak eden, öğrenen ve dinleyen her gün biraz daha büyür.