Ateş Kuşu

Bir çarın bahçesinde altın elma veren bir ağaç varmış. Her gece bir elma eksiliyormuş. Küçük oğlu İvan nöbet tutmuş ve geceyarısı ağaca alev gibi parlayan bir kuşun konduğunu görmüş: Ateş Kuşu. Yakalamaya çalışmış, elinde bir tüy kalmış. Tüy odayı aydınlatıyormuş. Çar, "Bu kuşu bana getirin," demiş. Üç oğlu yola çıkmış.

İvan yolda bir yazıt görmüş: "Sağa giden atını kaybeder, sola giden kendini." Sağa gitmiş. Ormanda bir boz kurt atını yemiş. İvan ağlamış. Kurt utanmış: "Atını yedim, karşılığında ben seni taşıyayım." İvan kurda binmiş.

Kurt onu Ateş Kuşu'nun bulunduğu saraya götürmüş: "Kuşu al ama altın kafese dokunma." İvan kuşu almış, kafese bakmış... dokunmuş. Zil çalmış, yakalanmış. Sarayın çarı, "Bana Altın Yeleli At'ı getirirsen kuşu veririm," demiş. Kurt onu atın ahırına götürmüş: "Atı al ama altın dizgine dokunma." İvan yine dokunmuş. Bu kez şart Güzel Elena'yı getirmekmiş.

Kurt, "Bu sefer ben hallederim," demiş. Elena'yı bahçesinden almış. İvan ile Elena yolda birbirini sevmiş. Kurt Elena kılığına girip çara gitmiş, İvan atı almış; kurt dizgin kılığına girmiş, İvan kuşu almış. Böylece kuş, at ve Elena İvan'da kalmış.

Dönüş yolunda ağabeyleri uyuyan İvan'ı bulmuş, kıskançlıkla ona saldırmış, her şeyi almış. Boz kurt İvan'ı bulmuş, bir kuzgunun getirdiği hayat suyuyla onu iyileştirmiş. İvan saraya varmış; Elena gerçeği anlatmış. Çar oğullarını cezalandırmış, İvan ile Elena evlenmiş. Ateş Kuşu bahçede altın elmaları artık yemiyor, sadece ötüyormuş.

Kurt? Ormana dönmüş. Ama İvan ne zaman ormana gitse, uzaktan bir uluma duyarmış: "Buradayım."