Turnanın Vefası

Karlı bir kış günü yaşlı bir oduncu ormandan dönerken bir ses duymuş. Kar içinde beyaz bir turna kanadını çırpıp duruyormuş; ayağı bir kapana sıkışmış. Oduncu kapanı dikkatle açmış, turnanın ayağını okşamış: "Hadi git bakalım, bir daha yakalanma." Turna üç kez başının üstünde dönmüş, sonra uçup gitmiş.

O akşam kapı çalınmış. Kapıda kar içinde genç bir kız duruyormuş. "Yolumu kaybettim, bu gece sizde kalabilir miyim?" Yaşlı çift onu sıcak sobanın yanına oturtmuş, çorbalarını paylaşmışlar. Kız ertesi gün de gitmemiş; ev işlerine yardım etmiş, onlara şarkılar söylemiş. Yaşlı çift onu kızları gibi sevmiş.

Bir gün kız demiş ki: "Size bir kumaş dokumak istiyorum. Ama bir şartım var: Ben dokurken odaya asla bakmayın." Üç gün üç gece tezgâhın sesi gelmiş. Dördüncü sabah kız elinde ipek gibi parlayan bembeyaz bir kumaşla çıkmış. Kumaş öyle güzelmiş ki pazarda çok para etmiş. Yaşlı çift o kış hiç üşümemiş, hiç aç kalmamış.

Kız yine dokumak istemiş. Ama bu kez kız odadan çıktıkça daha solgun, daha yorgun görünüyormuş. Yaşlı kadın merak etmiş, üzülmüş. "Neden bu kadar yoruluyor?" diye düşünüp kapının aralığından bakmış.

İçeride bir kız değil, beyaz bir turna varmış. Turna kendi tüylerini birer birer koparıp tezgâha işliyormuş. Turna yaşlı kadını görünce başını eğmiş: "Ben ormanda kurtardığınız turnayım. İyiliğinizi ödemek istedim. Ama sırrım öğrenildi, artık gitmem gerek."

Yaşlı çift ağlamış: "Gitme, sen bizim kızımızsın." Turna onlara son kez bakmış, üç kez evin üstünde dönmüş ve karlı göğe uçup gitmiş. Yaşlı çift her kış göğe bakar, turnaları görünce el sallarlarmış.

Bu masal bize şunu söyler: İyilik unutulmaz, bir gün mutlaka geri döner. Ve sevdiklerimize verilen sözü tutmak çok değerlidir.