Yıldız Toplayan Kirpi

Çayırın kenarındaki yaşlı meşenin kökünde küçük bir kirpi yaşardı. Adı Pıtır'dı. Pıtır'ın dikenleri diğer kirpilerinki gibi sivriydi ama bir farkı vardı: Geceleri ışıldardı.

Bir gece Pıtır çayırda dolaşırken gökten bir yıldız düştü. Küçücük, kıpır kıpır bir yıldız. Tam Pıtır'ın sırtına, dikenlerinin arasına kondu ve orada kaldı. Pıtır onu silkelemeye çalıştı; yıldız gülümsedi: "Burada kalabilir miyim? Gökte çok kalabalıktı."

Pıtır, "Olur," dedi.

Ertesi gece bir yıldız daha düştü. Sonra bir tane daha. Pıtır'ın sırtı küçük bir gökyüzüne dönmüştü. Çayırda yürüdüğünde her yer aydınlanıyordu.

Bir gece Pıtır bir ağlama sesi duydu. Çalılığın altında küçük bir tavşan büzülmüştü. "Karanlıktan korkuyorum," dedi tavşan. "Yuvama gidemiyorum."

Pıtır düşündü. Sonra sırtından bir yıldız aldı ve tavşanın kulağına taktı. Yıldız parladı; tavşan yolunu gördü, yuvasına koştu.

O geceden sonra Pıtır her gece çayırda dolaştı. Karanlıktan korkan bir fare, yolunu kaybeden bir sümüklüböcek, annesini arayan bir ördek yavrusu... Her birine bir yıldız verdi. Yıldızlar azalıyor, Pıtır'ın sırtı kararıyordu.

Son yıldızı da verdiği gece Pıtır yuvasına döndü. Sırtı artık ışıldamıyordu. Biraz üzüldü. Ama kıvrılıp gözlerini kapadığında bir şey oldu: Çayırın her yerinden küçük ışıklar yükseldi. Tavşanın kulağından, farenin kuyruğundan, ördek yavrusunun gagasından. Yıldızlar Pıtır'ın yuvasının tepesinde toplanıp küçük bir gökyüzü oldu.

"Teşekkür ederiz," diye fısıldadılar.

Pıtır gülümsedi ve uyudu. O gece çayırda hiç kimse karanlıktan korkmadı.

Sen de şimdi odana bak. Belki bir yıldız seni bekliyordur.