Ağaç Kütüğünü Bekleyen Çiftçi

Eski zamanlarda bir çiftçi varmış. Her sabah erkenden tarlasına gider, akşama kadar çapa yaparmış. Tarlasının ortasında yaşlı bir ağaç kütüğü varmış.

Bir gün çiftçi çalışırken bir tavşan çalıların arasından fırlamış. Öyle hızlı koşuyormuş ki önündeki kütüğü görmemiş, kütüğe çarpmış ve sersemleyip yere yığılmış. Çiftçi koşup tavşanı almış. "Ne kadar şanslıyım!" demiş. "Hiç uğraşmadan bir tavşan buldum." O akşam tavşan çorbasını yemiş, bir yandan da düşünmüş: "Madem tavşanlar kütüğe çarpıyor, neden yorulup çapa yapayım?"

Ertesi gün çiftçi çapasını bir kenara bırakmış ve kütüğün yanına oturmuş. Gözlerini çalılara dikip beklemiş. Öğle olmuş, tavşan gelmemiş. Akşam olmuş, yine gelmemiş. "Yarın gelir," demiş.

Ertesi gün de beklemiş, bir sonraki gün de. Haftalar geçmiş. Tarlayı yabani otlar sarmış, ekinler kurumuş. Komşular yanından geçerken gülüşmüş: "Ne bekliyorsun?" "Tavşan," dermiş çiftçi, "kütüğe çarpacak tavşanı."

Sonunda hasat zamanı gelmiş. Komşuların ambarları buğdayla dolarken çiftçinin tarlasında hiçbir şey yokmuş. Tavşan da bir daha hiç gelmemiş. Çiftçi boş tarlasına bakıp başını kaşımış: "Bir şans bir kez olur galiba. Ama emek her gün meyve verir."

Ertesi bahar çiftçi yeniden çapasını eline almış. Kütüğün yanında artık sadece öğle yemeğini yerken dinlenirmiş.

Bu masal bize şunu söyler: Bir kez gelen şansa güvenip çalışmayı bırakmamalıyız. Asıl bereket, emekten gelir.