Zencefilli Kurabiye Adam

Bir zamanlar küçük bir evde yaşlı bir kadın ile yaşlı bir adam yaşarmış. Çocukları yokmuş ve bu yüzden bazen kendilerini çok yalnız hissederlermiş. Bir gün yaşlı kadın, "Bir zencefilli kurabiye adam yapayım," demiş. Hamuru yoğurmuş, zencefil ve tarçın katmış, bir adam şekli vermiş. Kuru üzümden gözler, kirazdan bir burun, şekerlemeden bir ağız ve ceketine üç tane düğme yapmış. Sonra fırına koymuş.

Kurabiye pişince yaşlı kadın fırının kapağını açmış. Ama kapak açılır açılmaz zencefilli kurabiye adam fırından fırlamış, masadan atlamış ve kapıya doğru koşmaya başlamış! Kapıdan çıkıp yola koyulmuş. Yaşlı kadın ile yaşlı adam arkasından koşmuşlar: "Dur! Dur!" Ama zencefilli kurabiye adam gülerek bağırmış:

"Koşun koşun, koşabildiğiniz kadar! Beni yakalayamazsınız, Ben zencefilli kurabiye adamım!"

Ve yaşlı kadın ile yaşlı adam onu yakalayamamışlar.

Zencefilli kurabiye adam koşmaya devam etmiş. Yolda otlayan bir ineğin yanından geçmiş. İnek, "Dur küçük adam, seni yemek istiyorum!" demiş. Ama zencefilli kurabiye adam gülmüş:

"Yaşlı kadından kaçtım, yaşlı adamdan kaçtım, Senden de kaçarım! Koşun koşun, koşabildiğiniz kadar! Beni yakalayamazsınız, Ben zencefilli kurabiye adamım!"

İnek peşinden koşmuş ama yakalayamamış.

Sonra bir atın yanından geçmiş. At, "Dur küçük adam, çok güzel görünüyorsun, seni yemek istiyorum!" demiş. Zencefilli kurabiye adam yine şarkısını söylemiş: "Yaşlı kadından kaçtım, yaşlı adamdan kaçtım, inekten kaçtım, senden de kaçarım!" At dörtnala peşinden koşmuş ama yakalayamamış.

Zencefilli kurabiye adam tarlada buğday biçen orakçıların yanından geçmiş. Orakçılar, "Dur küçük adam, ne güzel kokuyorsun! Seni yemek istiyoruz!" demişler. Ama zencefilli kurabiye adam yine gülmüş: "Yaşlı kadından kaçtım, yaşlı adamdan kaçtım, inekten kaçtım, attan kaçtım, sizden de kaçarım! Koşun koşun, koşabildiğiniz kadar!" Orakçılar oraklarını bırakıp peşinden koşmuşlar ama hiçbiri yakalayamamış.

Zencefilli kurabiye adam koşa koşa bir nehrin kenarına varmış. Nehri geçmesi gerekiyormuş ama yüzmeyi bilmiyormuş. Islanırsa ufalanıp dağılacakmış. Arkasından yaşlı kadın, yaşlı adam, inek, at ve orakçılar koşarak geliyorlarmış. Tam o sırada bir tilki çalıların arasından çıkmış. "Merhaba küçük adam," demiş tilki tatlı bir sesle. "Nehri geçmek mi istiyorsun? Kuyruğuma atla, seni karşıya geçireyim."

Zencefilli kurabiye adam tilkinin kuyruğuna atlamış. Tilki nehre girmiş ve yüzmeye başlamış. Biraz sonra tilki demiş ki: "Küçük adam, kuyruğum batıyor, ıslanacaksın. Sırtıma çık." Zencefilli kurabiye adam sırtına çıkmış. Biraz daha ilerleyince tilki, "Sırtım da batıyor, başıma çık," demiş. Zencefilli kurabiye adam başına çıkmış. Biraz sonra tilki, "Başım da batıyor, burnuma çık," demiş. Zencefilli kurabiye adam burnuna çıkmış.

Tam o anda tilki başını geriye atmış ve "Ham!" Zencefilli kurabiye adamı bir lokmada yutmuş. Tilki karşı kıyıya çıkmış ve keyifle bıyıklarını yalamış. "Ne lezzetli bir kurabiyeymiş," demiş.

Bu masal bize şunu söyler: Kibirlenmek ve herkesten kaçabileceğini sanmak insanı tehlikeye düşürür. Tatlı dille yardım teklif eden herkes iyi niyetli olmayabilir; tilki gibi kurnazlardan sakınmak gerekir.