Birbal'ın Pilavı

Kışın en soğuk günlerinden biriymiş. Hükümdar Ekber bir gün şöyle demiş: "Gece boyunca gölün buz gibi suyunda durabilen kişiye bin altın vereceğim." Yoksul bir adam ailesine yardım etmek için bunu denemeye karar vermiş. Bütün gece suyun içinde titreyerek durmuş. Sabah olunca saraya gelip ödülünü istemiş.

Ekber sormuş: "Bütün gece nasıl dayandın?" Adam dürüstçe anlatmış: "Uzakta, saray duvarının üstünde bir lamba yanıyordu. Gözümü ona diktim, onu düşünerek dayandım."

Saraydakilerden biri hemen atılmış: "Demek lambanın sıcağıyla ısındın! O halde hile yaptın." Ekber de bu söze kanmış ve adama ödülünü vermemiş. Adam üzgün üzgün saraydan çıkmış.

Birbal bunu duyunca çok üzülmüş ama hiçbir şey söylememiş. Ertesi gün saraya gelmemiş. Ekber haber göndermiş: "Birbal neden gelmiyor?" Birbal'dan cevap gelmiş: "Pilavım pişince geleceğim."

Saatler geçmiş, Birbal yine gelmemiş. Ekber merak edip kendisi Birbal'ın evine gitmiş. Bir de ne görsün! Birbal bahçede uzun bir sırık dikmiş, tencereyi sırığın en tepesine asmış. Aşağıda, yerde ise küçücük bir ateş yanıyormuş.

Ekber gülmüş: "Birbal, o ateş tencereye nasıl yetişsin? Bu pilav hiç pişmez!" Birbal ciddi ciddi cevap vermiş: "Efendim, o adam uzaktaki bir lambanın ışığıyla ısınabildiyse, benim pilavım da bu ateşle pişer elbet."

Ekber bir an susmuş, sonra hatasını anlamış. Hemen yoksul adamı çağırtmış, bin altınını vermiş ve ondan özür dilemiş.

Bu masal bize şunu söyler: Haksızlığı fark etmek bazen bir gülümsemeyle olur. Adil olmak, hatayı kabul edip düzeltmeyi bilmektir.