Aldar Köse ile Cimri Bey

Kazak bozkırlarında Aldar Köse adında, yüzünde tek bir kıl bile olmayan, şakacı ve hazırcevap bir delikanlı yaşarmış. Hiç malı mülkü yokmuş ama aklı ve dili sayesinde hep yoksulların yanında olurmuş.

Bir kış günü Aldar Köse eski, delik deşik bir kürkle bozkırda at sürüyormuş. Kürkünün delikleri o kadar çokmuş ki rüzgâr bir delikten girip öbüründen çıkıyormuş. Yolda bir bey ile karşılaşmış. Bey çok zengin ama çok cimriymiş; kalın, sıcacık bir tilki kürkü giymiş, yine de soğuktan titriyormuş.

Aldar Köse ise ıslık çalıp şarkı söylüyormuş. Bey şaşırmış: "Bu soğukta o delik kürkle nasıl üşümüyorsun?" Aldar Köse gülümsemiş: "Ah bey, sen bu kürkün değerini bilmezsin. Soğuk bir delikten girer, öbüründen çıkar gider. İçeride hiç kalmaz! Seninki gibi kapalı kürklerde ise soğuk girer, çıkamaz, içeride hapis kalır."

Bey bir an düşünmüş, titremiş ve gerçekten öyle olduğuna inanmış. "Bana kürkünü satar mısın?" "Olmaz bey, bu benim en değerli malım." Bey yalvarmış: "Kendi kürkümü vereyim, üstüne bir de at vereyim!" Aldar Köse biraz naz yapmış, sonra, "Peki, madem çok istiyorsun," demiş.

Bey delik kürkü giyip yola çıkmış. Az gitmiş, soğuk bir delikten girmiş ama hiç çıkmamış. Bey dişlerini takırdatarak eve dönmüş.

Aldar Köse ise sıcacık tilki kürkünü giymiş, yanındaki fazla atı da köyün yoksul bir ailesine bırakmış. Akşam çadırlarda herkes bu hikâyeyi anlatıp gülmüş.

Bu masal bize şunu söyler: Cimrilik insanı her şeye inandırır. Akıl ise paylaşmak için kullanıldığında en güzel halini alır.