Sihirli Sarık, Kamçı ve Halı

Bir zamanlar, zamanın zaman olmadığı zamanlarda iki kardeş varmış. Anneleri ve babaları ölmüş, bütün mallarını aralarında paylaşmışlar. Büyük kardeş bir dükkân açmış ve çalışmaya başlamış. Küçük kardeş ise biraz kuş beyinliymiş; yemiş, içmiş, gezmiş ve sonunda elinde avucunda hiçbir şey kalmamış. Sonra ağabeyinden para istemeye başlamış; o da bitince yine istemiş. Böylece ağabeyinin sırtından geçinmiş.

Sonunda büyük kardeş bu israftan bıkmış. Bütün malını altına çevirmiş ve başka bir ülkeye gitmek için bir gemiye binmiş. Ama küçük kardeş bunu sezmiş ve gemiye gizlice binip saklanmış. Yelkenler açılır açılmaz iki kardeş karşı karşıya gelmiş. Büyük kardeş çok kızmış ama ne yapsın? Gemi Mısır'a varınca ağabey kardeşine, "Sen burada bekle, ben iki katır alıp geleyim," demiş ve gitmiş, bir daha da dönmemiş.

Küçük kardeş beklemiş, beklemiş, sonunda ağabeyini aramaya çıkmış. Yürümüş, yürümüş; altı ay boyunca bir tarlayı geçmeye çalışmış ama dönüp baktığında bir başak boyu bile yürümediğini görmüş. Daha da hızlı yürümüş ve sonunda bir tepenin üstünde kavga eden üç delikanlıya rastlamış. "Neden kavga ediyorsunuz?" diye sormuş.

En küçükleri anlatmış: "Biz üç kardeşiz. Babamız öldü ve bize miras olarak bir sarık, bir kamçı ve bir halı bıraktı. Sarığı başına takan görünmez olur. Halının üstüne oturup kamçıyla bir kez vuran kuş gibi uçar ve istediği yere gider. Biz de hangisinin kime kalacağını bir türlü kararlaştıramıyoruz." Üçü de, "Üçü de benim olmalı!" diye bağırıp yeniden kavgaya başlamışlar.

Delikanlı demiş ki: "Böyle anlaşamazsınız. Ben şu tahta parçasından bir ok yapıp atacağım. Kim oku ilk getirirse üçü de onun olsun." Oku atmış, üç kardeş okun peşinden koşmuşlar. Ama akıllı delikanlı bu arada sarığı başına takmış, halıya oturmuş, kamçıyla bir kez vurmuş ve, "Hop hop! Beni ağabeyimin olduğu yere götür!" demiş. Gözünü açtığında büyük bir şehrin önündeymiş.

Şehirde dolaşırken padişahın tellalı bağırıyormuş: "Padişahın kızı her gece saraydan kayboluyor! Kızın nereye gittiğini kim bulursa ona kızını ve ülkenin yarısını verecek!" Delikanlı, "Ben bulurum!" demiş. Onu saraya götürmüşler. Gece padişahın kızının odasının yanında yatmış ve uyuyormuş gibi yapmış. Kız onun uyuduğunu sanmış, mumu almış ve gizli bir kapıdan çıkmış.

Delikanlı hemen sarığını takmış ve kızın peşinden gitmiş. Kapının önünde başında altın bir kalkan olan dev bir cin bekliyormuş. Kız kalkanın üstüne oturmuş. Delikanlı da görünmez olduğu için kalkana atlamış; cin neredeyse devrilecekmiş. "Sultanım, bugün çok ağırsınız," demiş cin. "Saçmalama, ben dünden ne büyüğüm ne küçüğüm," demiş kız.

Cin uçmuş ve onları dalları gümüşten ve elmastan bir bahçeye götürmüş. Delikanlı bir dal koparıp cebine koymuş. Ağaçlar inlemeye başlamış: "Burada bir insanoğlu var, bize eziyet ediyor!" Sonra dalları altından ve mücevherden bir bahçeye gelmişler. Delikanlı oradan da bir dal koparmış; yer gök sarsılmış. Kız ile cin korkmuşlar ama ne olduğunu anlayamamışlar.

Sonunda bir köprünün ötesindeki bir peri sarayına varmışlar. Kıza elmaslı terlikler getirmişler; delikanlı birinin tekini almış. Kız başka bir çift istemiş, delikanlı onun da tekini almış. Kız sinirlenip yalınayak yürümüş. Bir odaya girmişler; odada Peri Padişahı oturuyormuş. Peri Padişahı kıza neden geç kaldığını sormuş. Kız yolda olan garip şeyleri anlatmış. Peri ona, "Hayal görmüşsün," demiş ve şerbet getirtmiş. Hizmetkâr şerbeti elmas bir kâsede getirmiş ama delikanlı hizmetkârın eline bir dürtmüş, kâse yere düşüp kırılmış. Delikanlı bir parçasını cebine koymuş.

Sofra kurulmuş; delikanlı da aç olduğu için onlarla birlikte yemeye başlamış. Yemekler üç kişi yiyormuş gibi bitmiş, çatallar ve kaşıklar da kaybolmuş. Peri Padişahı sonunda, "Sen artık evine dön," demiş. Kız korku içinde cinin kalkanına binip saraya dönmüş. Delikanlı ise duvardan bir kılıç almış ve kızı zorla bu saraya getiren kötü Peri Padişahı'nı yenmiş. Yer gök inlemiş: "Vay bize, bir insanoğlu padişahımızı yendi!" Delikanlı hemen halısına binip kamçısıyla bir kez vurmuş ve saraya dönmüş.

Kız saraya döndüğünde delikanlıyı odasında horlarken bulmuş. "Ah seni kel kafa, ne gece geçirdim!" diye söylenmiş. Sabah olunca kız delikanlıya, "Ölüme hazırlan, hiçbir şey bulamadın," demiş. Delikanlı, "Ben hesabımı sana değil padişaha veririm," demiş. Padişahın önüne çıkarılmış ve şöyle demiş: "Bütün şehir halkı toplansın, öyle anlatacağım." İçinden de, "Belki kalabalığın içinde ağabeyimi bulurum," diye düşünüyormuş.

Bütün şehir toplanmış. Delikanlı her şeyi anlatmış: cinin kalkanını, gümüş ve elmas bahçeyi, peri sarayını, Peri Padişahı'nı. Kız, "İnanmayın babacığım, yalan söylüyor!" diye bağırmış. Delikanlı cebinden elmas dalı, mücevher dalı, altın terliği, kırık kâse parçasını ve kaşıkları çıkarmış. Herkes şaşırıp kalmış. Tam o sırada delikanlı kalabalığın içinde aylardır aradığı ağabeyini görmüş. Kürsüden atlayıp kalabalığın arasından koşmuş ve ağabeyine sarılmış.

Ağabeyi de başından geçenleri anlatmış. Delikanlı padişaha, "Kızınızı ve ülkenin yarısını ağabeyime verin. Bana sihirli sarık, kamçı ve halı yeter; yeter ki ağabeyimin yanında yaşayayım," demiş. Padişahın kızı en çok Peri Padişahı'ndan kurtulduğuna sevinmiş. Peri onu bir gün odasından zorla kaçırmış ve büyüleyip her gece yanına getirtiyormuş. Kız sevinçle büyük kardeşle evlenmeyi kabul etmiş. Kırk gün kırk gece düğün yapılmış.

Ben de o düğündeydim. Aşçıdan öyle çok pilav istedim, avucuma öyle çok pilav koydular ki hâlâ topallıyorum! Gökten üç elma düşmüş: biri anlatana, biri dinleyene, biri de ağabeyini dünyanın öbür ucuna kadar arayan delikanlıya.