Uruz'un İlk Yolculuğu

Salur Kazan bir gün oğlu Uruz'a bakmış. Uruz on altı yaşına gelmiş ama henüz hiç sınıra gitmemiş, ok atmamış, kılıç tutmamış. Kazan Han, "Oğlum, ben ölürsem yerime sen geçeceksin. Gel, seni sınıra götüreyim, yiğitlik nedir göstereyim," demiş.

Baba oğul atlarına binip yola çıkmışlar. Dağları, ırmakları geçmişler. Kazan Han oğluna her şeyi öğretmiş: Rüzgârın yönüne bakmayı, atın ayak sesinden yolu bulmayı, geceleyin yıldızlardan yön çıkarmayı. Uruz her şeyi dikkatle dinlemiş.

Sınıra vardıklarında düşman askerleri onları görmüş. Kazan Han oğluna, "Sen şu tepede bekle, ben gidip bakayım. Korkarsan geri dön, kimse sana bir şey demez," demiş. Uruz, "Baba, ben korkmam," demiş ama Kazan Han onu tepede bırakıp gitmiş.

Uruz tepede beklerken düşmanlar onu fark etmiş ve tutsak almışlar. Kazan Han geri döndüğünde oğlunu bulamamış. Önce kızmış, sonra yüreği yanmış. Uruz'u kurtarmak için düşman çadırlarına doğru tek başına gitmiş.

Tam o sırada obada Uruz'un annesi Burla Hatun da olanları duymuş. Kırk kız ve yiğitlerle atına binmiş, eline bir kılıç almış. "Oğlumu ben de arayacağım," demiş. Baba ve anne düşman çadırlarının önünde buluşmuşlar. Birlikte saldırınca düşmanlar dağılmış ve Uruz'u bırakmışlar.

Uruz annesinin ve babasının boynuna sarılmış. "Ben sizi utandırdım," demiş. Kazan Han gülümsemiş: "Hayır oğlum. Sen korkmadın, kaçmadın. Bugün öğrendin ki yiğitlik tek başına kahramanlık değildir; aile ve dostlarla birlikte durmaktır."

Obaya döndüklerinde Dede Korkut gelmiş, kopuzunu çalmış: "Oğul babanın ardından gider, ana oğlunun önünden gider. Birbirini bırakmayan aile hiç yenilmez."