Keloğlan ile Değirmenci

Bir varmış bir yokmuş, Anadolu'nun bir köyünde Keloğlan ile anası yaşarmış. Keloğlan'ın başında saç yokmuş ama aklı herkesten fazlaymış. Fakirlermiş; bir eşekleri, bir de tarlalarından çıkan iki çuval buğdayları varmış.

Anası, "Buğdayı değirmene götür, un yaptır," demiş. Keloğlan buğdayı eşeğe yüklemiş, değirmene gitmiş. Değirmenci cimri, kurnaz bir adammış. Her gelen köylünün unundan gizlice bir avuç çalarmış. Keloğlan'ı görünce, "Bu saf çocuğun ununun yarısını alırım," diye düşünmüş.

Buğday öğütülmüş, un çuvallara dolmuş. Değirmenci, "Çuvalları ben bağlarım, sen git eşeğe bak," demiş. Keloğlan dışarı çıkmış ama kapının yanındaki çatlaktan bakmış. Değirmenci bir çuvaldan kendi kovasına un boşaltıyormuş.

Keloğlan hiçbir şey demeden içeri girmiş. "Değirmenci amca, sana bir sır vereyim mi? Bizim köyde bir hazine var. Anam bana söyledi: Kim bu akşam Keloğlan'ın unundan bir avuç yerse, gece rüyasında hazinenin yerini görürmüş." Değirmenci gözlerini açmış: "Sahi mi?" "Sahi. Ama şu şart var: Unu sadece kendi ununa karıştırıp yiyecek, Keloğlan'ın unundan bir tane fazla almayacak. Yoksa rüyada hazine yerine kırk tane eşek görürmüş."

Değirmenci korkmuş. Kovaya boşalttığı unu hemen çuvala geri koymuş, hatta üstüne biraz da kendi unundan eklemiş. "Al evlat, tam olsun."

Keloğlan çuvalları eşeğe yüklemiş, yola koyulmuş. Değirmenci o gece unu yemiş, yatmış... ve sabah kan ter içinde uyanmış. Rüyasında kırk tane eşek görmüş! Çünkü unu çalarken aklı hep eşeklerdeymiş.

Ertesi hafta değirmenci köye gelmiş, Keloğlan'ı bulmuş: "Evlat, ben bir daha kimseden un çalmayacağım. Rüyamı gördüm." Keloğlan gülmüş: "Değirmenci amca, hazine zaten sende: Dürüst olursan değirmenine köyün bütün buğdayı gelir." Öyle de olmuş. Değirmenci hak yemeyi bırakmış, müşterisi artmış.

Keloğlan ise eve dönmüş; anası sıcak ekmek pişirmiş. O akşam yediği ekmek, hayatının en tatlı ekmeğiymiş.