Begil Oğlu Emren

Begil Bey, Oğuz ülkesinin sınırını bekleyen yiğit bir beymiş. Bir gün avda atından düşmüş ve bacağını kırmış. Yatağa düşmüş. Bunu duyan düşmanlar, "Begil yaralı, sınır korumasız," deyip saldırmaya hazırlanmış.

Begil Bey'in oğlu Emren henüz gençmiş. Babası onu yanına çağırmış: "Oğlum, ben kalkamıyorum. Düşman sınıra geliyor. Yerime sen gideceksin." Emren korkmuş ama belli etmemiş. "Giderim baba," demiş.

Emren kılıcını kuşanmış, atına binmiş. Yanında birkaç yiğitle sınıra varmış. Düşman askerleri çok kalabalıkmış. Emren'in yanındaki yiğitler korkup geri dönmüş. Emren tek başına kalmış. Bir an o da dönmek istemiş. Sonra babasını, annesini, obadaki çocukları düşünmüş.

Bir tepenin üstünde atından inmiş, ellerini açıp dua etmiş: "Allah'ım, bana güç ver. Ben kendim için değil, obam için buradayım." Kalkıp derin bir nefes almış. Yüreğinde korku yerine bir sıcaklık hissetmiş.

Atına binip düşmanın önüne çıkmış. Düşman komutanı gülmüş: "Bir çocuk mu bize karşı çıkacak?" Emren sakin bir sesle, "Bu toprakta çocuklar uyuyor, yaşlılar dinleniyor. Onları rahatsız etmenize izin vermem," demiş. Öyle kararlı durmuş ki düşman askerleri birbirine bakmış. Tam o sırada geri dönen yiğitler utanıp Emren'in yanına gelmiş; ardından obadan yardım yetişmiş. Düşman çarpışmayı göze alamamış ve geri çekilmiş.

Emren obaya döndüğünde babası yatağından doğrulmuş, oğlunun alnından öpmüş. "Sen bugün büyüdün," demiş.

Dede Korkut kopuzunu çalmış: "Korkmayan yiğit yoktur; korkusuna rağmen duran yiğit vardır. Güç bazen kolda değil, kalpte ve duadadır."