Nohut Oğlan

Bir varmış bir yokmuş, Anadolu'nun bir köyünde çocukları olmayan yaşlı bir karı koca yaşarmış. Bir gün kadın ocakta nohut pişirirken iç çekmiş: "Keşke şu nohut tanesi kadar bile olsa bir çocuğumuz olsaydı." O anda tencereden bir nohut tanesi zıplamış ve yere düşer düşmez minicik bir oğlan olmuş. "Anne!" diye seslenmiş.

Karı koca sevinçten ne yapacaklarını şaşırmışlar. Oğlana Nohut Oğlan demişler. Nohut Oğlan hiç büyümemiş ama çok çalışkan, çok akıllıymış.

Bir gün babası tarlaya gitmiş. Öğle olunca annesi, "Babana yemeğini kim götürecek?" diye düşünmüş. Nohut Oğlan, "Ben götürürüm!" demiş. Yemek bohçasını bir eşeğin sırtına koymuş, kendisi de eşeğin kulağına oturmuş. "Deh, deh!" diye eşeği tarlaya kadar sürmüş. Babası yemeği getiren eşeği görünce şaşırmış, sonra kulaktan gelen sesi duyunca gülmüş.

"Baba, sen yemeğini ye, ben tarlayı sürerim," demiş Nohut Oğlan. Öküzün kulağına girmiş: "Sağa! Sola! Dümdüz!" Öküz onun sesine göre yürümüş, tarla tertemiz sürülmüş.

O sırada yoldan iki hırsız geçiyormuş. Tek başına giden öküzü görünce, "Bu öküzü çalalım!" demişler. Öküzü çekip götürmeye başlamışlar. Ama öküzün kulağından bir ses gelmiş: "Bırakın öküzümü! Yoksa sizi kadıya söylerim!" Hırsızlar etrafa bakmış, kimseyi görmemişler. "Öküz konuşuyor!" diye bağırıp tabanları yağlamışlar. Bir daha o köyün yakınından bile geçmemişler.

Akşam olunca Nohut Oğlan öküzün kulağında, babası yanında, şarkı söyleyerek eve dönmüşler. Annesi kapıda onları bekliyormuş.

Gökten üç elma düşmüş: biri bu masalı anlatana, biri dinleyene, biri de küçücük ama kocaman yürekli Nohut Oğlan'a.