Bamsı Beyrek ile Banu Çiçek

Oğuz beylerinden Kam Büre Bey'in uzun yıllar çocuğu olmamış. Sonunda bir oğlu doğmuş. Oğlan büyüyünce bir gün ava çıkmış; yolda tüccarları soyguncuların elinden kurtarmış. Dede Korkut gelmiş, oğlanın yiğitliğini görmüş ve adını koymuş: "Bunun adı Bamsı Beyrek olsun."

Bamsı Beyrek'in doğduğu gün, Bay Bican Bey'in de bir kızı doğmuşmuş; adı Banu Çiçek. İki aile çocuklar büyüyünce onları birbirine söz vermiş. Bir gün Beyrek ava çıkmış ve ormanda kırmızı bir çadır görmüş. Çadırın önünde ok atan bir kız varmış. Beyrek, "Bu çadır kimin?" diye sormuş. Kız gülümsemiş: "Banu Çiçek'in."

Kız, Beyrek'in gerçekten yiğit olup olmadığını görmek istemiş. "Gel, at koşturalım," demiş. Atlar rüzgâr gibi koşmuş; Beyrek önde gitmiş. "Gel, ok atalım," demiş; Beyrek'in oku daha uzağa düşmüş. "Gel, güreşelim," demiş; Beyrek kızı nazikçe yere indirmiş ama incitmemiş. Banu Çiçek, "Sen benim aradığım yiğitsin," demiş ve ona altın bir yüzük vermiş.

Düğün hazırlıkları yapılırken bir gece düşman baskın yapmış ve Beyrek'i kırk arkadaşıyla birlikte uzak bir kaleye götürmüş. Yıllar geçmiş. Herkes Beyrek'in döndüğünden umudunu kesmiş; ama Banu Çiçek beklemiş. "O döner," demiş, "yüzüğüm onun parmağında."

On altı yıl sonra Beyrek kaleden kaçmayı başarmış. Atını bulmuş, eve doğru yola çıkmış. Yolda bir ozanın kopuzunu almış, kılık değiştirip obaya gelmiş. Tam o gün Banu Çiçek'i başka biriyle evlendirmek istiyorlarmış. Beyrek kopuzunu çalıp bir türkü söylemiş; türküde atlarını, oklarını ve güreşlerini anlatmış.

Banu Çiçek bu türküyü duyunca, "Bunları ondan başkası bilemez," demiş. Ozana yaklaşmış ve parmağındaki altın yüzüğü görmüş. Bamsı Beyrek dönmüş! Bütün oba sevinçle bağırmış. Beyrek kırk arkadaşını da kurtarmış ve kırk gün kırk gece düğün yapılmış.

Dede Korkut gelmiş, kopuzunu çalmış: "Söz tutmak yiğitliktir, beklemek de yiğitliktir."