Cırtdan

Bir varmış bir yokmuş, bir köyde Cırtdan adında minicik bir çocuk yaşarmış. Boyu bir karış ama aklı kocaman bir dağ kadarmış. Köyün çocukları onu bazen küçük diye oyunlarına almazlarmış.

Bir gün köyün çocukları odun toplamak için ormana gitmiş. Cırtdan da peşlerinden gelmiş. "Sen küçüksün, yolda kalırsın," demişler. Cırtdan, "Ben size yük olmam," diyerek çocukların birinin cebine girmiş. Odun toplarken hava kararmış ve çocuklar yolu kaybetmiş.

Uzakta bir ışık görmüşler. Işığa doğru yürüyünce kocaman bir eve gelmişler. Kapıyı yaşlı bir kadın açmış: "Ah yavrularım, burası Div'in evi. Çabuk şu köşede saklanın!" Ama Div gelince burnunu çekmiş: "Burada insan kokusu var!" Çocukları bulmuş. Kocaman gülmüş: "Bu gece burada uyuyun, sabah sizinle ilgileneceğim."

Çocuklar korkudan titremiş. Ama Cırtdan hiç uyumamış. Gece yarısı Div seslenmiş: "Kim uyumuyor?" Cırtdan cevap vermiş: "Cırtdan uyumuyor!" "Neden?" "Annem her gece bana kalburla su getirirdi. Su içmeden uyuyamam."

Div homurdanarak kalburu almış ve pınara gitmiş. Kalbura su doldurmuş, su akıp gitmiş. Bir daha doldurmuş, yine akmış. Bütün gece pınarın başında uğraşmış durmuş.

O sırada Cırtdan çocukları uyandırmış: "Şşşt! Çabuk, ardımdan gelin." Yıldızlara bakarak yolu bulmuş. Div kalburla uğraşırken çocuklar ormanı geçip sabaha karşı köye ulaşmış. Anneleri babaları onları görünce sevinçten ağlamış.

Köye döndüklerinde çocuklar Cırtdan'ı omuzlarına almışlar. "Sen olmasaydın ne yapardık?" demişler. O günden sonra Cırtdan'sız hiçbir oyun oynanmamış.

Bu masal bize şunu söyler: İnsanın değeri boyuyla ölçülmez. Soğukkanlı ve akıllı bir kalp, en büyük devi bile şaşırtır.