Yunus Emre'nin Doğru Odunları

Çok eskiden Anadolu'da Yunus adında bir köylü yaşarmış. Bir yıl kıtlık olmuş, tarlalar ürün vermemiş. Yunus, Taptuk Emre adında bilge bir dervişin dergâhında herkese yardım edildiğini duymuş. Eşeğine binip oraya gitmiş ve buğday istemiş.

Taptuk Emre gülümsemiş: "Buğday mı istersin, nefes mi?" Yani, "Buğday mı istersin, yoksa sana bilgi ve güzel söz mü öğreteyim?" demek istiyormuş. Yunus düşünmüş: "Nefesle karın doyar mı? Bana buğday lazım." Buğdayı almış, yola çıkmış.

Yolda düşünmüş, düşünmüş. "Buğday biter, ama o bilgi hiç bitmezdi," demiş. Geri dönmüş ve Taptuk Emre'ye, "Buğday değil, nefes istiyorum," demiş. Taptuk Emre, "Öyleyse burada kal, hizmet et," demiş. Yunus'a dergâhın odunlarını taşıma işi verilmiş.

Yunus her gün dağa çıkıp odun toplamış. Ama bir şey dikkat çekiyormuş: Getirdiği odunların hepsi dümdüzmüş. Bir gün Taptuk Emre sormuş: "Yunus, dağda hiç eğri odun yok mu? Neden hep düz odun getiriyorsun?" Yunus cevap vermiş: "Efendim, bu kapıya eğri odun bile yakışmaz."

Yunus kırk yıl boyunca bu dergâhta hizmet etmiş. Hep dürüst, hep sabırlı, hep alçakgönüllü olmuş. Bu yıllarda kalbi güzelleşmiş, dilinden şiirler dökülmeye başlamış. O şiirlerde sevgiyi, insanları ve Allah'ı anlatmış. "Gelin tanış olalım, işi kolay kılalım; sevelim sevilelim, dünya kimseye kalmaz," demiş.

Yunus Emre'nin şiirleri yüzlerce yıl dilden dile dolaşmış. Bugün hâlâ okunuyor, hâlâ söyleniyor.

Bu hikâye bize şunu anlatır: Küçük bir işi bile en güzel şekilde yapmak büyük bir değerdir. Dürüstlük, odunda bile belli olur. Ve hemen biten bir şey yerine hiç bitmeyen bilgiyi seçmek akıllıcadır.