Keloğlan ile Ejderha

Evvel zaman içinde, bir ülkenin bütün köyleri tek bir pınardan su içermiş. Pınar dağın yamacındaki bir mağaradan çıkar, dere olup ovaları sularmış. Bir gün o mağaraya yedi başlı bir ejderha yerleşmiş. Ejderha suyun önüne kocaman gövdesiyle yatmış, suyu kesmiş. Tarlalar kurumaya, hayvanlar susuzluktan böğürmeye başlamış.

Ejderha bir şart koymuş: "Her hafta bana kırk koyun, kırk küp bal getirin, bir gün suyu bırakayım." Köylüler bütün koyunlarını vermişler; ejderha her seferinde bir avuç su bırakıp yine kesmiş. Padişah ilan ettirmiş: "Ejderhayı yenen kişiye kızımı veririm." Pehlivanlar, kılıçlı şövalyeler gitmiş; ejderhanın yedi ağzından çıkan ateşe dayanamayıp geri kaçmışlar.

Keloğlan'ın köyü de susuz kalmış. Keloğlan bir gece ocak başında anasına sormuş: "Ana, ejderhalar uyur mu?" Anası, "Her canlı uyur oğul. Hele masal dinleyen hiç uyumaz mı?" demiş. Keloğlan'ın gözleri parlamış. Ertesi sabah sırtına bir kilim, eline bir saz alıp dağa çıkmış.

Mağaranın ağzında ejderha horul horul uyuyormuş ama yedi başından birinin gözü hep açıkmış. Keloğlan'ı görünce yedi baş birden uyanmış: "Kim gelir ayağımın dibine? Seni bir solukta yakarım!" Keloğlan selam vermiş: "Ejderha Bey, ben seni yakmaya değil, eğlendirmeye geldim. Bu dağda yalnızsın, canın sıkılmıyor mu? Sana dünyanın en uzun masalını anlatayım."

Ejderha şaşırmış. Yıllardır kimse ona masal anlatmamış. "Peki," demiş, "ama masalın sıkıcı olursa seni yerim." Keloğlan kilimini sermiş, sazını akort etmiş ve anlatmaya başlamış: "Bir varmış bir yokmuş, bir ambar dolusu darı varmış. Bir karınca gelmiş, bir darı almış, gitmiş. Bir karınca daha gelmiş, bir darı daha almış, gitmiş. Bir karınca daha gelmiş..."

Ejderhanın birinci başı esnemiş. "Sonra?" "Bir karınca daha gelmiş, bir darı almış, gitmiş." İkinci baş esnemiş. Keloğlan sazını tıngır mıngır çalarak, yumuşacık bir sesle devam etmiş: "Bir karınca daha gelmiş... Ambarda daha çok darı varmış..." Üçüncü, dördüncü, beşinci baş birer birer uyuklamış. Altıncı baş horlamaya başlamış.

Yedinci baş, hep açık duran baş, direnmiş: "Bu masalın sonu ne zaman gelecek?" Keloğlan, "Ambardaki darılar bitince," demiş, "daha binlercesi var." Ve yine başlamış: "Bir karınca daha gelmiş..." Sonunda yedinci başın gözü de kapanmış. Ejderha öyle derin bir uykuya dalmış ki burnundan çıkan ateş sönmüş, sadece hafif bir duman kalmış.

Keloğlan yavaşça kalkmış. Ejderhanın kuyruğunu dikkatlice bir kayaya, kayayı da kalın halatlarla dağın tepesindeki ağaçlara bağlamış. Sonra mağaranın ağzındaki taşları bir bir kaldırmış. Su önce şırıl şırıl, sonra gürül gürül akmaya başlamış. Dere coşmuş, ovaya doğru koşmuş.

Ejderha suyun sesiyle uyandığında kuyruğu bağlı, kendisi ıslak ve serinlemiş. Yedi başı birden Keloğlan'a bakmış ama artık kızgın değilmiş. Yıllardır ilk kez bu kadar güzel uyumuş. "Kel oğlan," demiş, "beni yendin. Ama nedense hiç kızamıyorum." Keloğlan, "Seni yenmedim ki Ejderha Bey. Sadece suyu herkesle paylaşmayı unutmuştun, ben hatırlattım. İstersen her hafta gelip sana masal anlatırım, sen de suyu kesme."

Ejderha bu anlaşmayı kabul etmiş. Suyun yanından çekilip mağaranın derinliklerine yerleşmiş. Keloğlan her ay dağa çıkıp ona yeni bir masal anlatmış. Köyler yeniden yeşermiş, padişah sözünü tutmuş, kırk gün kırk gece düğün olmuş. Düğünün en sonunda dağdan yedi sevinçli ateş topu göğe yükselmiş; ejderha da kendince kutluyormuş.

Gökten üç elma düşmüş: biri anlatana, biri dinleyene, biri de ejderhayı masalla uyutan Keloğlan'a.