Domuz Çobanı

Yoksul bir prens vardı; küçücük bir krallığı ama kocaman bir kalbi vardı. İmparatorun kızıyla evlenmek istedi. Ona iki hediye gönderdi: Babasının mezarında büyüyen bir gül ağacından beş yılda bir açan tek bir gül ve dünyanın en güzel şarkılarını söyleyen gerçek bir bülbül.

Prenses kutuyu açtı. "Yapay değil mi? Gerçek gül mü?" diye sordu ve burnunu kıvırdı: "Öf!" Bülbülü duyunca, "Gerçek kuş mu? Çirkin!" dedi. Prens iki hediyeyi de reddedilmiş olarak geri aldı.

Prens pes etmedi. Yüzünü boyadı, eski giysiler giydi ve sarayda domuz çobanı olarak işe girdi. Akşamları küçük bir tencere yaptı; etrafına çıngıraklar astı. Tencere kaynayınca çıngıraklar eski bir şarkı çalıyordu ve buharına elini tutan, şehirdeki bütün ocaklarda ne piştiğini kokluyordu.

Prenses bunu duydu. "Ne kadar eğlenceli! Tencereyi istiyorum!" Çoban, "Prensesten on öpücük isterim," dedi. Prenses önce kızdı, sonra nedimelerini etrafına dizip çobana on öpücük verdi. Ertesi gün çoban bir kaynana zırıltısı yaptı; bütün dansları çalıyordu. Fiyatı yüz öpücüktü. Prenses yine nedimelerle bir halka oluşturdu.

Tam o sırada imparator balkona çıktı, halkayı gördü, terliğiyle yanaştı ve kızını domuz çobanını öperken buldu. "Defolun!" diye bağırdı. Prensesi de çobanı da saraydan kovdu.

Yağmur yağıyordu. Prenses ağlıyordu: "Keşke yakışıklı prensle evlenseydim!" Çoban bir ağacın arkasına geçti, yüzünü yıkadı, prens giysilerini giydi ve döndü. Prenses ağzı açık kaldı. Prens, "Gerçek gülü, gerçek bülbülü istemedin; oyuncak için domuz çobanını öptün. Seni istemiyorum," dedi ve küçük krallığına döndü. Kapısını kapattı.

Andersen bu masalı mutlu bitirmez. Ama bir ders bırakır: Gerçek olanı tanımayı öğren; yoksa yağmurda tek başına kalırsın.