Küçük Deniz Kızı

Denizin çok derininde, suyun en mavi olduğu yerde deniz kralının sarayı varmış. Kralın altı kızı varmış; en küçüğü hepsinden güzel ve hepsinden meraklıymış. Büyükannesi onlara yukarıdaki dünyayı anlatırmış: Gemileri, şehirleri, ormanları, "balık" dedikleri kuşları. Her prenses on beş yaşına gelince ilk kez su yüzüne çıkabilirmiş.

Sıra küçük prensese gelmiş. Yüzeye çıkmış ve bir gemi görmüş. Gemide bir prensin doğum günü kutlanıyormuş. Prens o kadar nazik, o kadar güzel gülüyormuş ki küçük deniz kızı gözlerini ayıramamış. Birden fırtına kopmuş. Gemi parçalanmış, prens suya düşmüş. Deniz kızı onu kollarına almış, bütün gece yüzmüş ve sabaha karşı bir manastırın kumsalına bırakmış. Genç bir kız prensi bulmuş; prens gözlerini açınca onu görmüş, deniz kızını değil.

Küçük deniz kızı sarayına dönmüş ama artık her şey ona sessiz gelmiş. Prensi özlüyormuş, insan olmak istiyormuş. Büyükannesi anlatmış: "İnsanların bir ruhu vardır, bizim ise üç yüz yıl yaşar sonra deniz köpüğü oluruz. Bir insan seni her şeyden çok severse sen de ruh kazanırsın."

Deniz kızı deniz cadısına gitmiş. Cadı, "Sana bacak veririm," demiş, "ama her adımın bıçak gibi acıyacak. Ve karşılığında sesini alırım." Deniz kızı kabul etmiş. Büyüyü içmiş, kumsalda uyanmış; bacakları varmış ama sesi yokmuş.

Prens onu bulmuş, saraya almış. Deniz kızı konuşamıyor ama dans ediyormuş; her adımda acı çekiyor ama gülümsüyormuş. Prens onu çok seviyormuş; "küçük buluntum" diyormuş. Ama hep kumsalda onu kurtardığını sandığı kızı düşünüyormuş. Bir gün komşu krallığa gitmişler; o kız bir prensesmiş. Prens onu görünce, "Beni kurtaran sendin!" demiş ve düğün hazırlanmış.

Düğün gecesi deniz kızının ablaları su yüzüne çıkmış; saçları kesilmişti. "Cadıya saçlarımızı verdik, bu bıçağı al, gün doğmadan prensin kalbine sapla, yeniden deniz kızı olursun." Küçük deniz kızı bıçağı almış, prensin uyuduğu çadıra girmiş. Ona bakmış. Prens uykusunda gelinin adını fısıldamış. Deniz kızı bıçağı denize fırlatmış.

Gün doğmuş. Deniz kızı kendini suya bırakmış. Ama köpük olmamış. Hafif, şeffaf varlıklar onu yukarı kaldırmış: "Biz havanın kızlarıyız. Sen sevgiyle vazgeçtin; bu yüzden ruh kazanmak için bizimle çalışacaksın. Üç yüz yıl boyunca sıcak rüzgârlar taşıyacak, hastaları serinletecek, çiçeklere koku götüreceksin."

Küçük deniz kızı güneşe doğru yükselmiş ve gülümsemiş. Gemide prens denize bakıp iç geçirmiş; sanki bir şey kaybetmiş gibi. O gün bugündür hafif bir meltem yanağına dokunursa bil ki küçük deniz kızı geçiyordur.