Kraliçe Arı

Bir zamanlar bir kralın iki oğlu macera aramak için yola çıkmış ve öyle başıboş, öyle savruk bir hayata dalmışlar ki bir daha eve dönmemişler. Üçüncü ve en küçük oğullarına ise Aptal derlermiş. O da ağabeylerini aramak için yola çıkmış. Sonunda onları bulunca ağabeyleri onunla alay etmişler: "Senin gibi saf biri, bizim gibi akıllı iki kardeşin bile geçemediği dünyada nasıl yol alacak?"

Üçü birlikte yola devam etmişler ve bir karınca yuvasına gelmişler. İki büyük kardeş yuvayı bozmak istemiş, küçük karıncaların korkuyla oraya buraya kaçıştığını, yumurtalarını taşıdığını görmek istemişler. Ama Aptal, "Hayvanları rahat bırakın. Onları rahatsız etmenize izin vermem," demiş.

Sonra yollarına devam etmişler ve bir göle varmışlar. Gölde pek çok ördek yüzüyormuş. İki ağabey birkaç ördek yakalayıp kızartmak istemiş. Ama Aptal yine izin vermemiş: "Hayvanları rahat bırakın. Onları öldürmenize izin vermem."

Sonunda bir arı kovanına varmışlar. Kovan bir ağacın kovuğundaymış ve içinde öyle çok bal varmış ki ağacın gövdesinden aşağı akıyormuş. İki ağabey ağacın altında ateş yakıp arıları boğmak ve balı almak istemişler. Ama Aptal onları yine durdurmuş: "Hayvanları rahat bırakın. Onları yakmanıza izin vermem."

Sonunda üç kardeş bir şatoya varmışlar. Ahırlarda taşa dönüşmüş atlar duruyormuş ve hiçbir canlı görünmüyormuş. Bütün salonları dolaşmışlar ve en sonunda üç kilitli bir kapıya gelmişler. Kapının ortasında içeri bakılabilen küçük bir pencere varmış. İçeride bir masanın başında oturan küçük, kır saçlı bir adam görmüşler. Ona bir, iki kez seslenmişler ama duymamış. Üçüncü kez seslenince kalkmış, kilitleri açmış ve dışarı çıkmış. Tek söz söylememiş, onları zengin bir sofraya götürmüş. Yiyip içtikten sonra her birini kendi yatak odasına götürmüş.

Ertesi sabah kır saçlı adam en büyük kardeşe gelmiş, işaretle onu bir taş masaya götürmüş. Masanın üstünde şatonun büyüsünün nasıl bozulacağını anlatan üç görev yazılıymış. Birincisi şuymuş: Ormandaki yosunların altında prenseslerin bin tane incisi dağılmış haldeymiş. Bunların hepsi toplanmalıymış. Güneş batana kadar tek bir tanesi bile eksik kalırsa, arayan kişi taşa dönüşecekmiş.

En büyük kardeş gitmiş ve bütün gün aramış. Ama gün bittiğinde ancak yüz inci bulmuş. Yazıda denildiği gibi taşa dönmüş. Ertesi gün ortanca kardeş bu işi denemiş. O da iki yüz inciden fazlasını bulamamış ve taşa dönmüş.

Sonunda sıra Aptal'a gelmiş. Yosunların arasında aramaya başlamış ama inci bulmak çok zor ve iş çok yavaşmış. Bir taşın üstüne oturup ağlamaya başlamış. Tam o sırada hayatını kurtardığı karıncaların kralı beş bin karıncayla birlikte gelmiş. Çok geçmeden küçük hayvanlar bütün incileri bulmuşlar ve onları bir yığın halinde toplamışlar.

İkinci görev şuymuş: Prenseslerin yatak odasının anahtarı gölün dibinden çıkarılmalıymış. Aptal göle varınca kurtardığı ördekler yüzüp gelmişler, dalmışlar ve anahtarı derinlerden getirmişler.

Üçüncü görev en zoruymuş. Uyuyan üç prensesin arasından en küçüğü ve en sevimlisi seçilmeliymiş. Ama prensesler birbirlerine tıpatıp benziyormuş ve aralarında hiçbir fark yokmuş. Tek bir fark varmış: Uyumadan önce farklı tatlılar yemişlermiş. En büyükleri bir parça şeker, ortancası biraz şurup, en küçüğü de bir kaşık bal yemiş.

Tam o sırada Aptal'ın ateşten kurtardığı arıların kraliçesi gelmiş. Kraliçe arı üç prensesin dudaklarına birer birer konmuş ve sonunda balı yiyen prensesin dudağında kalmış. Böylece kralın oğlu doğru prensesi tanımış.

Büyü bozulmuş. Her şey derin uykusundan uyanmış, taşa dönüşenler yeniden insan olmuş. Aptal en küçük ve en sevimli prensesle evlenmiş ve babasının ölümünden sonra kral olmuş. Ağabeyleri de prensesin iki kız kardeşiyle evlenmişler.

Ağabeyleri o gün bir şey öğrenmişler: Bir zamanlar küçümsedikleri kardeşleri aslında hepsinden akıllıymış. Çünkü küçük ve güçsüz canlılara merhamet eden bir kalp, gün gelir en büyük yardımı da o küçük canlılardan görür.