Tembel Ahmet

Bir zamanlar bir köyde annesiyle yaşayan Ahmet adında bir genç varmış. Ahmet o kadar tembelmiş ki yataktan kalkmaz, lokmayı annesi ağzına verirmiş. Köylüler ona "Tembel Ahmet" dermiş. Annesi her gün ağlarmış: "Ben ölünce ne yapacaksın oğlum?"

O ülkenin padişahının çok akıllı bir kızı varmış. Padişah ona kimin kızına daha iyi bakacağını sorup dururmuş. Bir gün kız, "Baba, kadın iyi olursa erkeği de iyi yapar," demiş. Padişah kızmış: "Öyleyse seni ülkenin en tembel adamına vereyim de göreyim!" Soruşturmuşlar; en tembel, Tembel Ahmet'miş. Padişah kızını Ahmet'in evine göndermiş.

Kız eve gelmiş. Ahmet yatakta yatıyormuş. "Kalk, su getir," demiş kız. Ahmet, "Annem getirir," demiş. Kız annesine, "Bugünden sonra ona hiç yemek verme," demiş. Akşam sofra kurulmuş; Ahmet yataktan bağırmış: "Yemeğimi getirin!" Kimse getirmemiş. Gece karnı guruldamış. Sabah sofraya kadar sürünmüş. "Yemek isteyen suyu kendi getirir," demiş kız. Ahmet ilk kez testiyi alıp çeşmeye gitmiş.

Günler geçmiş. Kız her gün ona küçük bir iş vermiş: Odun kır, bahçeyi kaz, pazara git. Ahmet önce söylenmiş, sonra alışmış. Bir gün kız ona bir kese vermiş: "Bununla pazardan ipek al, ben dokuyayım, sen satarsın." Ahmet gitmiş, almış, kız dokumuş, Ahmet satmış. Kazandıklarıyla ikinci kez daha çok ipek almış. Bir yıl sonra Ahmet köyün en çalışkan tüccarı olmuş; kervanla uzak şehirlere gidiyormuş.

Bir seferinde kervanı çölde yolunu kaybetmiş, Ahmet bir mağarada hazine bulmuş. Hazineyi getirip bir saray yaptırmış. Padişah bir gün bu sarayın kimin olduğunu sormuş; "Tembel Ahmet'in," demişler. Padişah inanmamış, ziyarete gelmiş. Kapıda kendi kızı karşılamış: "Baba, kadın iyi olursa erkeği de iyi yapar demiştim. Ama şunu da ekleyeyim: Erkek de kalbini açarsa."

Padişah güldü, Ahmet'i alnından öptü. O günden sonra kimse ona Tembel Ahmet dememiş; "Çalışkan Ahmet" demişler. Ama o kendi adını hiç unutmamış; çünkü nereden geldiğini bilen, nereye gideceğini de bilirmiş.