Alaaddin ve Sihirli Lamba

Uzak bir doğu şehrinde Alaaddin adında bir çocuk yaşarmış. Babası ölmüş, annesiyle yoksulluk içinde yaşıyormuş. Bir gün kendini amcası olarak tanıtan bir adam gelmiş. Aslında Afrika'dan gelen kötü bir büyücüymüş ve Alaaddin'i bir hazine için kullanmak istiyormuş.

Büyücü Alaaddin'i şehrin dışındaki bir tepeye götürmüş, yere bir büyü yapmış; toprak açılmış, bir merdiven belirmiş. "Aşağıda bir bahçe var, bahçenin sonunda eski bir lamba. Hiçbir şeye dokunma, sadece lambayı getir," demiş. Parmağına da bir yüzük takmış: "Bu seni korur."

Alaaddin inmiş. Bahçedeki ağaçlarda meyve yerine mücevher varmış; birkaç tane cebine koymuş. Lambayı bulmuş, geri dönmüş. Büyücü yukarıdan, "Önce lambayı ver!" diye bağırmış. Alaaddin, "Önce beni çıkar," demiş. Büyücü öfkelenmiş, büyüyle toprağı kapatmış. Alaaddin karanlıkta kalmış.

Ağlarken ellerini ovuşturmuş; parmağındaki yüzüğe sürtünce bir cin belirmiş: "Yüzüğün kölesiyim, dile benden." "Beni buradan çıkar!" Bir anda evinde buluvermiş kendini. Annesi lambayı satmak için silmeye başlayınca kocaman bir cin daha çıkmış: "Lambanın kölesiyim! Dile benden!" Alaaddin, "Yemek istiyoruz," demiş. Gümüş tepsilerde ziyafet gelmiş.

Alaaddin akıllı davranmış; cinden her şeyi birden istememiş. Yavaş yavaş iyi bir tüccar olmuş. Bir gün sultanın kızı Bedrülbudur'u görmüş ve âşık olmuş. Annesini saraya göndermiş; mücevherleri sultana sunmuş. Sultan şaşırmış ama "Kırk altın tepsi daha getirsin," demiş. Cin getirmiş. Alaaddin bir gecede bir saray kurdurmuş. Düğün olmuş.

Büyücü bunu duyunca şehre dönmüş. "Eski lambaya yeni lamba!" diye sokakta bağırmış. Prenses lambanın sırrını bilmiyormuş; eski lambayı vermiş. Büyücü cine emretmiş: Saray, prenses ve her şey Afrika'ya uçmuş.

Alaaddin yıkılmış. Sonra yüzüğünü hatırlamış. Yüzüğün cini onu Afrika'ya götürmüş. Prenses büyücünün şarabına uyku ilacı koymuş; Alaaddin lambayı geri almış ve büyücüyü uzak bir çöle göndermiş. Saray kendi yerine dönmüş.

Alaaddin yıllar sonra sultan olmuş. Lambayı bir daha hemen hemen hiç kullanmamış. Cin bir gün sormuş: "Efendim, dileğiniz yok mu?" Alaaddin, "Var," demiş. "Sen de özgür ol." Ve lamba sıradan bir lamba olmuş. Çünkü Alaaddin, dileklerin en güzelinin başkasına vermek olduğunu öğrenmiş.