Egrek ile Segrek

Uşun Koca'nın iki oğlu varmış: Büyüğü Egrek, küçüğü Segrek. Egrek yiğit ama biraz aceleci bir delikanlıymış. Bir gün kimseye sormadan uzak bir akına çıkmış ve düşman eline düşmüş. Bir kaleye kapatılmış.

Segrek o sırada küçükmüş. Büyüdükçe annesinin bazı geceler sessizce ağladığını görmüş. Bir gün sormuş: "Ana, neden ağlıyorsun?" Annesi önce söylemek istememiş, sonra anlatmış: "Senin bir ağabeyin var, Egrek. Yıllardır tutsak."

Segrek yerinden fırlamış. "Ben ağabeyimi bulacağım," demiş. Annesi korkmuş: "Seni de kaybetmek istemem." Ama Segrek kararlıymış. Babası da sonunda razı olmuş. Annesi Segrek'in kemerine bir kopuz bağlamış: "Ağabeyin kopuz çalmayı çok severdi. Bunu ona götür."

Segrek günlerce yol gitmiş. Kaleye vardığında nöbetçilerin hepsi uyuyormuş. Kalenin dibinde, bir ırmağın kenarında oturmuş ve dinlenmek için kopuzunu çalmaya başlamış. Annesinin öğrettiği eski bir türküyü söylemiş.

O sırada kalenin penceresinden bir adam bakıyormuş. Türküyü duyunca yerinden fırlamış: "Bu türküyü sadece annem söylerdi!" Bu adam Egrek'miş. Bir yolunu bulup kaleden aşağı inmiş ve ırmağın kenarına koşmuş. İki kardeş ilk kez yüz yüze gelmişler. Segrek, "Ben senin kardeşinim," demiş. Egrek ağlayarak ona sarılmış.

İki kardeş birlikte kaçmış ve obaya dönmüşler. Anneleri iki oğlunu bir arada görünce sevinçten ne yapacağını bilememiş. Uşun Koca büyük bir şölen vermiş.

Egrek, kardeşine teşekkür etmiş: "Ben aceleci davrandım, sen sabırla geldin." Segrek gülümsemiş: "Kardeş kardeşi bırakmaz."

Dede Korkut kopuzunu çalmış: "Kardeşlik bir türkü gibidir; yıllar geçse de unutulmaz."