Hz. İbrahim ve Serinleyen Ateş

Hz. İbrahim, çok eski zamanlarda yaşayan bir peygambermiş. Onun yaşadığı şehirde insanlar taştan ve tahtadan yapılmış putlara taparmış. Hz. İbrahim küçük yaşından beri düşünürmüş: "Bu putlar konuşamıyor, duyamıyor, kendilerini bile koruyamıyor. Nasıl bize yardım edebilirler?"

Bir gün geceleri gökyüzüne bakmış. Bir yıldız görmüş, parlak ve güzel. Ama sabah olunca yıldız kaybolmuş. Ayı görmüş, sonra o da batmış. Güneşi görmüş, kocaman ve sıcak; akşam o da batmış. Hz. İbrahim anlamış: Batan, kaybolan bir şey yaratıcı olamaz. Yıldızları, ayı, güneşi yaratan bir tek Allah vardır.

Hz. İbrahim bunu insanlara anlatmaya başlamış. Ama şehrin hükümdarı Nemrut çok kızmış. "Bu genç bizim putlarımızı küçümsüyor," demiş. Büyük bir ateş yaktırmış; öyle büyük ki alevleri gökyüzüne uzanıyormuş. Hz. İbrahim'i bu ateşe atmaya karar vermişler.

Hz. İbrahim hiç korkmamış. Yüreğinde Allah'a güveni varmış. Ateşe atıldığı anda Allah ateşe seslenmiş: "Ey ateş! İbrahim'e karşı serin ve esenlik ol."

Ve ateş yakmamış! Alevler serin bir rüzgâr gibi olmuş. Hz. İbrahim'in ne saçı ne giysisi yanmış. Anlatılanlara göre o ateşin ortası bir gül bahçesine dönmüş. Uzaktan bakanlar şaşkınlıkla görmüş: Hz. İbrahim ateşin ortasında sakince oturuyormuş.

Bir hikâyede küçük bir karıncanın ağzında bir damla su taşıyıp ateşi söndürmeye çalıştığı anlatılır. Ona "O bir damla neyi söndürür?" diye sormuşlar. Karınca, "Hangi taraftan olduğum belli olsun," demiş.

Bu kıssa bize şunu anlatır: Doğru bildiğini söylemek cesaret ister. Allah'a güvenen yürek en büyük ateşten korkmaz. Ve iyilikten yana olmak için küçük bir damla bile değerlidir.