Hz. Musa ile Hızır'ın Yolculuğu

Hz. Musa, Allah'ın büyük peygamberlerinden biriymiş. Bir gün kendi kendine, "Acaba benden daha bilgili biri var mı?" diye düşünmüş. Allah ona, iki denizin birleştiği yerde kendisinden daha farklı bir bilgi verilmiş bir kulu olduğunu bildirmiş. Bu kulun adı Hızır'mış.

Hz. Musa uzun bir yolculuktan sonra Hızır'ı bulmuş. "Sana verilen bilgiden bana da öğretir misin?" demiş. Hızır, "Benimle yolculuğa sabredemezsin," demiş. "Göreceğin bazı şeyleri anlamayacaksın." Hz. Musa, "İnşallah sabrederim, sana karşı gelmem," demiş. Hızır bir şart koymuş: "Ben anlatana kadar bana hiçbir şey sorma."

Önce bir gemiye binmişler. Gemi sahipleri onları ücret almadan taşımış. Ama Hızır geminin bir tahtasını sökmüş ve küçük bir delik açmış! Hz. Musa dayanamamış: "Bize iyilik eden insanların gemisini neden deliyorsun?" Hızır, "Sana sabredemezsin dememiş miydim?" demiş. Hz. Musa özür dilemiş.

Sonra bir köye varmışlar. Acıkmışlar ama köylüler onlara yemek vermemiş. Köyün kenarında yıkılmak üzere olan eski bir duvar varmış. Hızır o duvarı taş taş düzeltmiş, sağlamlaştırmış. Hz. Musa yine dayanamamış: "Bize yemek bile vermediler; istesen bu iş için ücret alırdın."

Hızır, "İşte burada ayrılıyoruz," demiş. "Ama sana sabredemediğin şeylerin hikmetini anlatayım." Gemi, yoksul insanlarınmış. İleride sağlam gemilere el koyan zalim bir kral varmış. Küçük bir delik açılınca kral o gemiyi kusurlu sanıp almamış; yoksullar gemilerini kaybetmemiş. Duvar ise iki yetim çocuğunmuş. Duvarın altında babalarının onlara bıraktığı bir hazine varmış. Duvar yıkılsaydı hazine ortaya çıkıp kaybolacakmış. Çocuklar büyüyünce hazinelerini bulacaklarmış.

Hz. Musa çok şey öğrenmiş: Her şeyin hemen anlaşılmayan bir hikmeti olabilir.

Bu kıssa bize şunu anlatır: Sabırlı olmak, hemen yargılamamak demektir. Kötü görünen bir şeyin ardında bir iyilik saklı olabilir. Ve bilgi ne kadar büyük olursa olsun, öğrenmenin sonu yoktur.