Hz. Süleyman ve Karınca

Hz. Süleyman çok bilge bir peygamber ve hükümdarmış. Allah ona büyük bir nimet vermiş: Hayvanların dilini anlayabiliyormuş. Kuşlar ona haber getirir, rüzgâr onun izniyle eserdi.

Bir gün Hz. Süleyman büyük ordusuyla bir yolculuğa çıkmış. Atlar, askerler, sancaklar... Ordu yeşil bir vadiden geçecekmiş. Bu vadinin adı Karınca Vadisi'ymiş; çünkü orada binlerce karınca yaşarmış.

Karıncalar her zamanki gibi çalışıyormuş. Kimi buğday taşıyor, kimi yuvayı temizliyormuş. Derken küçük bir karınca bir taşın üstüne çıkmış ve uzaktan gelen orduyu görmüş. Hemen bütün gücüyle seslenmiş:

"Ey karıncalar! Çabuk yuvalarınıza girin! Süleyman ve ordusu farkında olmadan sizi ezmesin!"

Karıncalar koşa koşa yuvalarına girmiş. Hz. Süleyman bu küçük sesi duymuş. Karıncanın arkadaşlarını korumak için gösterdiği cesarete ve onun "farkında olmadan" demesine gülümsemiş. Karınca, Süleyman'ın kimseyi bilerek incitmeyeceğini biliyormuş.

Hz. Süleyman hemen ordusunu durdurmuş. "Biraz bekleyelim," demiş. "Karıncalar yuvalarına girsin." Sonra Allah'a dua etmiş: "Rabbim, bana ve anne babama verdiğin nimetlere şükretmeyi ve senin razı olacağın iyi işler yapmayı nasip et."

Bütün karıncalar yuvalarına girince ordu yavaşça, dikkatle vadiden geçmiş. Hiçbir karınca incinmemiş.

Bu kıssa bize şunu anlatır: Küçük olmak, sesini duyurmana engel değildir. Büyük olmak ise küçükleri fark edip korumaktır. Bir dahaki sefere yerde bir karınca görürsen sen de yolunu biraz değiştir.