Hz. Nuh'un Gemisi

Çok çok eski zamanlarda Hz. Nuh adında bir peygamber yaşarmış. Hz. Nuh insanlara iyiliği, dürüstlüğü ve Allah'ı anlatırmış. Ama insanların çoğu onu dinlemez, kötülükten vazgeçmezmiş.

Bir gün Allah, Hz. Nuh'a büyük bir gemi yapmasını bildirmiş. Hz. Nuh kuru bir tepenin üstünde tahtaları kesmeye, çivilemeye başlamış. Yanından geçenler gülermiş: "Deniz nerede ki gemi yapıyorsun?" Hz. Nuh kızmaz, sadece gülümser ve çalışmaya devam edermiş. Çünkü sabırlı olmak, inandığın iyi işi alay edilse de bırakmamak demekmiş.

Gemi bittiğinde gökyüzü kararmış. Hz. Nuh, kendisine inananları ve her hayvandan birer çifti gemiye çağırmış. Önce filler gelmiş, tok tok tok. Sonra zürafalar boyunlarını eğerek girmiş. Aslanlar, kuzular, tavşanlar, kaplumbağalar, kuşlar... Hepsi yan yana, hiç kavga etmeden gemiye binmiş. O gün aslan kuzuya, kedi fareye dokunmamış.

Sonra yağmur başlamış. Günlerce, gecelerce yağmış. Sular yükselmiş, gemi yavaşça kalkıp dalgaların üstünde sallanmaya başlamış. İçeride hayvanlar birbirine sokulmuş; fil kuyruğuyla küçük kuşları korumuş, kediler minik tavşanların yanında uyumuş.

Günler geçmiş. Bir sabah yağmur durmuş. Hz. Nuh bir güvercini dışarı salmış. Güvercin bir süre sonra gagasında yeşil bir zeytin dalıyla dönmüş. Bu, karanın göründüğü anlamına geliyormuş! Gemi sonunda bir dağın tepesine oturmuş. Gökyüzünde kocaman bir gökkuşağı belirmiş.

Kapılar açılmış. Hayvanlar çift çift aşağı inmiş; çayırlara, ormanlara dağılmışlar. İnsanlar yeni bir hayata başlamış ve Allah'a şükretmişler.

Bu kıssa bize şunu anlatır: İyi bir işi yaparken başkaları gülse de sabırla devam et. Ve zor günlerde birbirine sokulan dostlar fırtınayı birlikte atlatır.