Keloğlan ile Ayı Ortaklığı

Bir varmış bir yokmuş, Keloğlan'ın dağın eteğinde küçük bir tarlası varmış. Ama tarlayı sürecek öküzü yokmuş. Bir gün dağdan iri, güçlü bir ayı inmiş. Ayı tarlaya bakmış, Keloğlan'a bakmış: "Keloğlan, bu tarla benim dağımın eteğinde. İzinsiz ekersen seni yerim."

Keloğlan korkmuş ama aklını kullanmış: "Ayı kardeş, kavga etmeyelim. Gel ortak olalım. Sen güçlüsün, tarlayı sürersin. Ben de ekerim, bakarım. Ürünü yarı yarıya paylaşırız." Ayı düşünmüş: "Peki ama ben seçeceğim. Ekinin üstü benim olsun, altı senin." Keloğlan, "Olur," demiş.

Ayı tarlayı sürmüş, Keloğlan da şalgam ekmiş. Yaz boyu Keloğlan şalgamları sulamış, çapalamış. Hasat zamanı gelince ayı gelmiş: "Üstü benim!" Keloğlan şalgamların yeşil yapraklarını kesip ayıya vermiş, kocaman, tatlı şalgamları kendisi almış. Ayı yaprakları çiğnemiş, acı acı yüzünü buruşturmuş. "Bu yaprakların tadı yok! Seninkiler ne güzel!"

Ayı kızmış: "Gelecek yıl altı benim, üstü senin!" Keloğlan, "Olur ayı kardeş," demiş. Bu sefer tarlaya buğday ekmiş. Buğday büyümüş, sararmış, başakları ağır ağır eğilmiş. Hasat zamanı ayı gelmiş: "Altı benim!" Keloğlan buğday başaklarını kesip almış, ayıya da toprağın içindeki kökleri ve sapları bırakmış. Ayı kökleri kemirmiş: "Bunlar da kuru, tatsız!"

Ayı iyice kızmış, kükremiş: "Keloğlan, beni kandırıyorsun! Gelecek yıl hem üstü hem altı benim. Ortası senin!" Keloğlan gülmüş: "Peki ayı kardeş, öyle olsun." Bu sefer tarlaya mısır ekmiş. Mısır uzun boylu olmuş; üstünde püskülleri, altında kökleri, ortasında ise sapın koltuğunda dolgun, sarı koçanları varmış.

Hasat zamanı ayı gelmiş: "Üstü de altı da benim!" Keloğlan püskülleri ve kökleri ayıya vermiş, ortadaki tatlı mısır koçanlarını da kendisi almış. Ayı bir püsküllere bakmış, bir köklere, sonra Keloğlan'ın kucağındaki mısırlara. Ayının kafası karışmış, oturup düşünmüş.

Sonunda ayı başını kaşıyıp gülmüş: "Keloğlan, her seferinde ben en büyük payı istedim, ama hep en kötüsünü aldım. Galiba açgözlülük insanın, hatta ayının bile gözünü kör ediyor." Keloğlan da gülmüş, ayının yanına oturmuş: "Ayı kardeş, ben de seni biraz kandırdım, kusura bakma. Gel artık adil paylaşalım. Sen tarlayı sür, ben bakayım, ne çıkarsa yarı yarıya bölelim. Hem bal da ekeriz."

Ertesi yıl Keloğlan tarlanın kenarına arı kovanları koymuş. Tarlaya da şalgam, buğday, mısır, hepsinden ekmiş. Hasat zamanı her şeyi tam ortadan bölmüşler. Ayıya bir de küpler dolusu bal düşmüş. Ayı o kadar mutlu olmuş ki kış uykusuna dolgun bir karınla yatmış.

Bu masal bize şunu söyler: Açgözlülük kaybettirir, adil paylaşmak ise dostluk kazandırır. Gökten üç elma düşmüş: biri anlatana, biri dinleyene, biri de ballı kış uykusundaki ayıya.